Virgin Territory

อ่านตอน 1

__________________________________________________________

ตลอดทางเดินขึ้นเนิน ในหัวฉันมีแต่คำถามวนเวียนเป็นเสียงของไอ้หมอนั่น ทำไมไม่เลิกล่ะ ทำไมไม่เลิกล่ะ ทำไมไม่เลิกล่ะ ซ้ำไปซ้ำมา

นั่นสินะ ทำไม

ฉันเก็บประเด็นเรื่องรักไม่รักไว้เป็นคำถามสุดท้าย ข้อแรก ฉันเสียดายเวลาและคิดว่า การต้องไปทำความรู้จักกับใครใหม่ คงเป็นเรื่องยุ่งยากไม่น้อย ข้อสอง ฉันคะเนเอาว่า ฉันกับเขาผูกพันกันพอสมควร อย่างน้อยก็ด้วยระยะเวลาที่เราโตผ่านช่วงวัยรุ่นมาด้วยกัน แต่นอกนั้น ฉันคิดไม่ออก

นอกจากฉันจะไม่เข้าพวก และไม่ได้รับการยอมรับจากคนในสังคมของเขาแล้ว ฉันเองยังเปรียบเหมือน ตัวเชื้อโรค สำหรับเขาอีกด้วย

บ่อยครั้ง เวลาที่เห็นคู่ผัวเมีย ที่อีตัวผัวเลวได้เลวดี แต่อีเมียก็กลับไม่ยอมเลิก คนมักพูดกันว่า มันมีเหตุผลลึกๆ ที่เรื่องอย่างว่า แต่กรณีฉันก็ยกเว้น

เพื่อนชายของฉันแทบไม่แตะตัวฉัน ฉันเข้าใจว่าเขาเป็นคนดี หรืออย่างน้อยก็คงอยากเป็น ฉันถูกเลี้ยงมาแบบหัวโบราณ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าบางเวลาก็อยากรู้อยากเห็น อยากสัมผัส อยากลองดูสักครั้งว่าการใกล้ชิดกับเพื่อนชายจะเป็นอย่างไร มีอยู่ครั้งหนึ่งเขามีโอกาสได้ใกล้ชิดกับฉันมาก มากจนฉันรู้ว่าถ้าฉันไม่รีบหาทางหลบเลี่ยงมันจะพาฉันไปสู่ภาวะเสี่ยง แต่ฉันก็กลับวางเฉย ตีหน้าซื่อไม่รู้ไม่ชี้ แสร้งทำขวยเขินเมื่อฝ่ายชายเผลอเรอถึงเนื้อถึงตัว ลึกๆ แอบสะใจที่สมหวัง และตามติดด้วยหมั่นไส้นิดๆ ที่ฝ่ายโน้นวิ่งเหมือนพล่านหมาโดนน้ำร้อนรีบไปล้างหน้าล้างตาเรียกสติแล้วมาขอโทษขอโพย

ทำอย่างกับเพิ่งไปข่มขืนใครมา

ถึงกับบอกว่า ต่อไปจะไม่ทำอีก จะไม่ทำให้ตัวเองต้องแปดเปื้อนคาวโลกีย์อีกแล้ว

สาธุ

สองวันผ่านไป ฉันใช้เวลาโดยมากนอนอ่านการ์ตูนที่เช่ามา ทำตัวไร้ประโยชน์สุดๆ ช่วยงานพ่อรดน้ำใส่ปุ๋ยบ้าง แต่ก็แค่นิดๆ หน่อยๆ แค่ฆ่าเวลา

และเกือบลืม ว่านัดใครไว้

ไอ้หนุ่มตัวดำผอมเกร็งเดินมายกมือไหว้พ่อของฉัน ท่าทางกระหยองกระแหยง บอกพ่อว่าจะพาฉันไปซื้อของในตลาดเย็น เราซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์กันออกมาราวสองสามกิโล ฉันซื้อของจำพวกสบู่ แชมพูแบ่งขายขวดเล็กๆ กางเกงขาก๊วย เสื้อกล้ามลำลองราคาสามตัวร้อย ข้าวโพดปิ้งอีกสองฝัก เผื่อมันซะอันหนึ่ง ซ้อนท้ายกลับ

ฟ้ายังไม่มืดมาก แต่ได้ยินเสียงหวี่ๆ แหว่ๆ ดังไปทั่วทุ่ง อาจเป็นจั๊กจั่น จิ้งหรีด หรือตัวบ้าบออะไรก็ช่าง ฉันมองวิวสองข้างทาง ไม่มีอะไรนอกจากทุ่งหญ้ากับป่าเขา เงียบ มีเพียงเสียงรถมอเตอร์ไซค์กับเสียงไอ้ตัวอะไรสักอย่างนั่นร้อง เงียบซะจนฉันไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่ เหม่อลอย ในหัวสมองมีแต่เสียง หึ่งๆ หวี่ๆ แหว่ๆ

ไอ้หนุ่มสิงห์มอเตอร์ไซค์ขัดจังหวะความพยายามจะอภิรมย์กับธรรมชาติของฉันโดยการถามว่า แวะไปนั่งเล่นที่อ่างเก็บน้ำของหมู่บ้านไหม ฉันร้องเอ๊ะ รู้สึกไม่ค่อยปลอดภัย แต่มันยืนยันว่า การพาฉันไปข่มขืนไม่ใช่เรื่องฉลาด เพราะพ่อฉันรู้ว่าฉันออกมาข้างนอกกับมัน และมันไม่เคยนึกพิศวาสฉัน
ขอบคุณมาก...

เรานั่งแทะข้าวโพดกันเงียบๆ ก่อนฉันจะเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเอง ด้วยเหตุผลอะไรไม่ทราบได้ แต่ฉันเหมาว่าเพราะอากาศร้อน ทำให้ฉันทำอะไรเพี้ยนๆ

“นายกับแฟนน่ะ เคยจูบกันมั้ย”

มันไม่ตกใจซักนิด เคี้ยวข้าวโพดแจ๊บๆ ก่อนกลืนลงคอ แล้วหัวเราะหึๆ ตอบว่า “อะไรกัน แค่จูบ ก็ต้องเคยสิ”

“ห่ะ พวกเด็กแก่แดดแก่ลม”

“แบบนี้ไม่เคยแหงๆ” มันว่าฉัน ฉันหันขวับมองตาขวาง เกลียดที่มันพูด

“มีด้วยเหรอวะ ผู้ชายที่ไม่อยากทำอะไรแฟนเลย .... อย่างนี้นะ มันมีอยู่สองอย่าง ถ้าไม่ใช่เพราะไอ่หมอนั่นเป็นคนดีมากๆ มันก็โง่เป็นควาย” มันกินต่ออีกสองสามคำ แล้วก็หัวเราะก๊าก คราวนี้ดังกว่าเดิม “ฉันว่าถ้างั้นแฟนเธอแม่งคงชักว่าวเองทุกวันแหง”

“เวร ผู้ชายไม่ได้บ้ากามทุกคนนะเว้ย” ฉันเริ่มมีหางเสียงอันเนื่องจากความสนิทที่เพิ่มขึ้น

“แม่คุณ ไม่ต้องบ้ากามก็ได้ แต่มันเป็นเรื่องธรรมดา พระเจ้าสร้างมา เธอลองอั้นฉี่ซักสองวันได้มั้ยล่ะ ไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ”

พูดแล้วมันก็หัวเราะคิกคัก ฮึ ไอ้คนไม่มีมารยาท แต่ก็จริงของมัน

มันทำให้นึกถึงตอนนั้น

‘ในตู้นี้อะไรเหรอ’ ฉันไปบ้านเพื่อนชาย ก็แค่ชี้นิ้วถามอะไรไปเรื่อยเปื่อย และคงไม่ติดใจสงสัยถ้าเขาไม่รีบลนลานวิ่งมาปิดฝาตู้ให้แน่นขึ้น ลำล่ำละลักบอกว่า ไม่มีอะไรๆ

วันนั้นฉันโกรธที่เขาบังอาจมีเรื่องปิดบัง คิดไปเลยเถิดว่าคงเป็นอะไรที่เกี่ยวกับผู้หญิงคนอื่นหรือว่านอกใจฉันแน่ๆ สามวันถัดมา เพื่อความสบายของฉัน เขามาสารภาพเสียงอ่อยว่าในตู้นั้นคืออะไร มันคือสิ่งที่ฉันคิดว่าธรรมดาที่สุดในโลก....ก็แค่หนังสือโป๊...นึกว่าอะไร

‘ฉันจำเป็นต้องช่วยตัวเองบ้างในบางครั้ง แต่ไม่ต้องห่วง ทุกครั้ง ฉันนึกถึงเธอ’

เป็นคำแก้ตัวสั่วๆ ที่ไม่ทำให้ฉันดีใจแม้ซักนิด

อีกวันถัดมา เขาเอาหนังสือไปเผา ด้วยความรู้สึกผิดบาปอีกตามเคย

...โอเค ฉันเองก็ไม่ได้ว้อนท์อะไร ช่างหัวมันเถอะ

“อ้าว เฮ้ ทำไมเงียบไป” เสียงของมันปลุกฉันจากความคิดฟุ้งซ่าน

“ทำไมผู้ชายต้องชักว่าววะ” ฉันเหมือนรำพึงรำพัน แต่ช่วยไม่ได้ ก็ฉันโคตรจะอยากรู้

“ก็บางทีอยากเอา แต่เอาไม่ได้ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรอ่ะนะ จะเพราะผู้หญิงไม่ให้เอา หรือเพราะจะเป็นคนดีก็เหอะ แต่ยังไงก็ต้องทำ มันก็เรื่องธรรมดาเหมือนพวกเธอเวลาเป็นเมนส์แล้วชอบหงุดหงิด” มันทำท่านึกไปเรื่อยๆ “แล้วผู้หญิงไม่มีเรอะ”

“อื้อออ” ฉันลากเสียงยาว เป็นการปฏิเสธ บวกกับคิดไปด้วยในตัว “ไม่มีหรอก หรือถึงมีก็ไม่รู้ เพราะไม่รู้ว่าแบบไหนเรียกว่ามี แบบไหนเรียกว่าไม่มี ไม่มีใครเค้าสอนให้ผู้หญิงทำอะไรแบบนั้นหรอก แค่พูดนี่ก็บาปปากแล้ว”

“ฮ่าๆๆๆ บาปปาก เออ ซื้อๆ ชอบคำนี้นะ”

มืดพอใช้ได้แล้ว เรากลับบ้าน พ่อฉันบอกขอบใจมัน แล้ววานต่อให้ช่วยขี่รถไปซื้อน๊อตเพิ่มให้สักหน่อย มันรับปาก บอกว่าพรุ่งนี้จะซื้อมาให้ โบกมือบ๊ายบายฉัน แล้วขี่รถหายออกไปในความมืด

แบบไหนกันเหรอ ที่เรียกว่า ผู้หญิงมีอารมณ์แบบที่ต้องเอาออกแบบผู้ชาย ฉันอาบน้ำถูสบู่ คิดเรื่อยเปื่อย แต่ก็ไม่กล้าลองทำแบบที่เคยอ่านๆ มา ใจหนึ่งไม่แน่ใจว่าตัวเองอยากรึเปล่า แล้วอยากอะไร อยากจะทำไมทำอะไรยังไง คิดไม่ออก รีบล้างตัว เช็ดตัว แต่งตัวประแป้งออกมานั่งเล่นนอกชาน

ลมร้อนพัดมาแผ่วๆ แม้จะดึกแล้ว แต่ก็ยังร้อนสมกับเป็นหน้าร้อน ฉันเหม่อมองไปเรื่อยเปื่อย คิดตกใจว่าตัวเองกำลังคิดในเรื่องที่ไม่เคยแม้แต่จะกล้าคิด

หรือเนื้อตัวของฉันจะเป็นสิ่งสกปรก ที่แม้แต่ตัวฉันเอง ก็ยังไม่กล้าจะแตะต้อง

จะว่าไปแล้ว เพื่อนชายของฉันก็เคยจูบฉัน และเคยเลยเถิดไปมากกว่านั้นนิดหน่อย (ฉันไม่จำเป็นต้องบอกไอ้หมอนั่นทั้งหมดนี่นา) หนึ่ง คือฉันวางเฉย ปล่อยให้โอกาสมันเกิด สอง เขาคงอยู่ในช่วงมี “ของ” อยู่ในอวัยวะ หลายครั้ง เขาก็ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรตอนทำ คาดว่าฮอร์โมนสั่ง แต่พอได้เอาออก ไม่ว่าจะด้วยวิธีการอะไรที่ฉันไม่ได้มีส่วนร่วม เพราะฉันยังไม่มีโอกาสได้มีส่วนร่วม เขาเป็นจะต้องลุกมาฟูมฟาย ทึ้งผมตัวเอง ด่าทอการกระทำชั่วช้าสามานย์ของตัวอยู่ร่ำไป

แทนที่จะรู้สึกดี ฉันกลับเซ็ง

ฉันแทบไม่ต้องรู้สึกผิดบาปกับการวางเฉยปล่อยตัวของตัวเอง เพราะมีคนสำนึกบาปแทนฉันไปแล้วเรียบร้อย และสำนึกอย่างบ้าคลั่งเสียด้วย

พระเจ้า หรือฉันเองคือซาตานที่ดึงเอานักบุญของพระองค์มาลงนรกอเวจี

แต่คนของท่านเป็นคนเริ่ม ฉันเพียงแต่เป็นคนที่ไม่ได้ขัดขืน นะคะ...

บาปกรรมควรตกโดยทั่วถึงกัน อย่างเท่าเทียม

______________________________________________

อ่านต่อ ตอนสาม (จบ)