Virgin Territory

Part III

ดนัยเป็นชายร่างสันทัด อายุราว 30 ต้น ๆ ผิวขาวเพราะมีเชื้อจีน พูดจากับลูกค้าได้อย่างคล่องแคล่วไม่ว่าจะเป็นคนไทยหรือฝรั่ง
โรงแรมที่เขาทำงานอยู่นั้น ห้องอาหารของโรงแรมเป็นที่รู้จัก มากกว่าห้องพักของโรงแรมเองซะอีก ชาวต่างชาติส่วนมากมักจะมานั่งทานอาหารที่นี่ถึงแม้ว่าจะพักอยู่ในโรงแรมฝั่งตรงข้าม และดนัยนั้นไม่ใช่หัวหน้าประเภทนั่งสั่งงานลูกน้องอยู่หลังร้าน แต่เขาจะออกมาดูแลความเรียบร้อยหน้าร้านและคอยทักทายแขกชาวต่างชาติอยู่เสมอ หากลูกค้ามีปัญหากับพนักงานเสิร์ฟคนไหน ดนัยจะเข้ามาเคลียร์เรื่องให้จบอย่างรวดเร็ว
โดยใช้หลักการที่ว่า “ลูกค้าเป็นผู้ถูกเสมอ”
ดังนั้นนอกจากรสชาติของอาหารแล้ว การบริหารงานของดนัยเองจึงอาจเป็นอีกเหตุผลหนึ่ง ที่ทำให้ห้องอาหารแห่งนี้มีลูกค้าหนาแน่นตลอดปี แม้พนักงานเสิร์ฟจะเปลี่ยนหน้าทุกเดือน

“คนนี้น่ะเหรอวงเดือน?” ดนัยถามขวัญแต่สายตาจ้องจิกอยู่ที่เดือน เดือนหลบตาไปมองแฟ้มที่ตั้งกองอยู่บนโต๊ะทำงานของดนัยแทน

“ใช่ค่ะพี่ดนัย หน้าตาคมขำผิวสีน้ำผึ้งขนาดนี้ ถ้าพี่ว่าไม่สวยหนูก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้วนะคะ”
แม้ดนัยจะเป็นหัวหน้าขวัญ และขวัญทำงานกับดนัยได้เพียงปีกว่านับตั้งแต่มาเป็นเด็กฝึกงานที่นี่ แต่ทั้งคู่ก็พูดจาสนิทสนมกันมากกว่าการเป็นเจ้านายกับลูกน้อง
ทั้งนี้เพราะดนัยเป็นน้องชายของชัย แฟนลับ ๆ ของขวัญนั่นเอง

“เรื่องสวยพี่ถือว่าผ่าน ไม่มีที่ติเลยก็ว่าได้”

ขวัญยิ้ม เดือนก้มหน้าเม้มปาก รู้สึกชา ๆ ที่หน้า

“แต่อย่างที่พี่บอกกับพนักงานทุกคนว่าความสวยเพียงอย่างเดียวมันไม่พอ
เราต้องสวยอย่างมีคุณค่า”

เดือนเริ่มไม่แน่ใจว่ามาสมัครงานเป็นพนักงานเสิร์ฟหรือมาเข้าคอร์สประกวดนางสาวไทย

“วงเดือนเป็นคนสวย แต่คงต้องฝึกงานตัวต่อตัวกับพี่อยู่สักพักใหญ่ ๆ
ก่อนจะเริ่มงานจริงได้ อย่างขวัญน่ะ เขาไม่ต้องฝึกกับพี่เพราะเขาเรียนด้านนี้มาก่อน แต่เดือนไม่เคยเรียนด้านนี้มาเลยใช่มั้ย” ดนัยมองเดือน เดือนหันไปมองขวัญ

“เดือนเขาเคยช่วยน้าเสิร์ฟอาหารที่ร้านในตลาดอย่างที่หนูเคยบอกพี่น่ะค่ะ
เดือนมันไม่เคยเรียนด้านโรงแรม แต่มันเก่งภาษาอังกฤษนะคะพี่ ได้เกรดสี่ตลอดเลย
ใช่มั้ยเดือน บอกพี่เขาไปสิ” ขวัญหันมาทำตาดุ ๆ ใส่เดือน

“เออ....หนูเคยทำงานร้านอาหารในตลาด ภาษาอังกฤษหนูพอฟังรู้เรื่อง เพราะที่ร้านมีฝรั่งมากินบ้างเหมือนกัน
ฟายไล้ ซีฟูดนู้ดเดิ้ล ทิชชู่นัดชิกเก้น หนูพอฟังออก.....ค่ะ”

ดนัยกับขวัญมองหน้ากัน บทสนทนาหยุดไปพักหนึ่ง

“เอาเป็นว่า นอกจากฝึกเรื่องเสิร์ฟแล้ว วงเดือนมาฝึกภาษาอังกฤษกับพี่ช่วงบ่าย ๆ
ตอนลูกค้าน้อย ๆ ด้วยละกันนะ”

เดือนมองหน้าขวัญ ขวัญยังคงมองหน้าดนัยอยู่

“ค่ะ” เดือนตอบ

“เริ่มพรุ่งนี้เลยละกัน วงเดือนมาเข้างานตามเวลาปกติพร้อมขวัญฤดี แต่มาหาพี่ที่ห้องนี่ก่อน มีหลายอย่างที่พี่ต้องคุยให้วงเดือนรับทราบก่อนเริ่มงาน”

ขวัญอ้าปากค้าง เดือนยังคงงงอยู่

“ค...ค่ะ” วงเดือนตอบ คำว่าค่ะกลายเป็นคำติดปากวงเดือนไปโดยไม่รู้ตัว

“ทิชชู่นัด!! ทิชชู่นัด!! แกพูดออกไปได้ยังไงเนี่ย
ฉันนี่อยากจะเอาหน้ามุดเข้าไปในกระโปรงตัวเองจริง ๆ
อุตส่าห์บอกว่าแกได้สี่อังกฤษตลอด” ขวัญระเบิดเสียงหลังจากทั้งคู่ออกมาจากห้องของดนัย

“อ้าว ไก่ผัดเม็ดม่วงไง ไม่ถูกเหรอ ไอ้ชู่ชู่น่ะ” เดือนไม่เข้าใจทำไมเพื่อนต้องโมโห

“แคชชู่โว้ย แคชชู่!! แกเก็บทิชชู่ไว้เช็ดก้นแกเหอะ เสียเครดิตฉันหมดเลยจริง ๆ ให้ตายสิ”

คืนนั้นเดือนหลับตาก็มองเห็นแต่หน้าของดนัย นอกจากหน้าตาแล้ว
ทั้งลักษณะการพูดจา การเดิน การนั่ง การสนทนากับลูกค้า หรือแม้แต่การก้มหน้าเขียนหนังสือ ทุกอย่างมันช่างน่ามองไปหมด เดือนคิดว่าผู้ชายแบบนี้น่าจะมีแต่ในทีวีเท่านั้น
เพราะที่บ้านเดือนไม่เห็นมีใครเป็นแบบนี้
หรือว่าคนในเมืองหลวงเขาสุภาพน่ามองอย่างนี้กันทุกคนนะ

“พี่ดนัยเขามีเมียรึยังน่ะ” เดือนถามขวัญด้วยความใคร่รู้ว่าผู้หญิงแบบไหนนะ
ที่จะโชคดีได้คนอย่างพี่ดนัยไปเป็นสามี

“ชิชะนังนี่ ยังไม่ทันไรถามหาเมียเขาซะละ....ฉันก็ยังไม่เคยเห็นว่าเขามีผู้หญิงนะ
แต่เด็กฝึกงานแต่ละคนที่เข้ามาน่ะ หลงรักเขาทั้งนั้น แต่อยู่กันไม่ถึงเดือนก็ต้องออก เพราะพี่ดนัยเขาบอกว่ามันไม่เหมาะสมที่หัวหน้ากับลูกน้องจะมารักชอบกัน...
อย่าบอกนะว่าแกหลงรักพี่ดนัยเข้าซะแล้ว...แล้วพี่เม๋งล่ะยังติดต่อกันอยู่ไหม?”

“เขาก็โทรมาอยู่เรื่อย ๆ นั่นแหละ ถามนู่นถามนี่ ฉันว่าจะเปลี่ยนเบอร์แล้ว รำคาญน่ะ”

“แกนี่...ผู้ชายดี ๆ ที่เขารักเขาห่วงแกน่ะหายากนะโว้ย ฉันบอกได้เลยนะว่าแกหาผู้ชายอย่างพี่เม๋งไม่ได้ในเมืองหลวงนี่หรอก”

“แล้วพี่ชัยล่ะ”

“พี่ชัยเขาก็มีเมียของเขา เขาก็ต้องรักเมียเขามากกว่ารักฉัน
ไม่งั้นเขาก็คงหย่าเมียมาอยู่กับฉันแล้วล่ะ....ฉันน่ะ ยังอยากได้อย่างพี่เม๋งสักคนเลย
ที่รักฉันห่วงฉันจริง ๆ แต่ตอนนี้คงไม่มีผู้ชายคนไหนที่บ้านอยากเอาฉันทำเมียแล้วล่ะ”

เดือนเห็นด้วยกับขวัญ แต่ก็ไม่อยากพูดอะไรออกไปให้เป็นการซ้ำเติมเพื่อนเปล่า ๆ
แต่ไอ้คำว่า “รัก” เนี่ย มันเป็นยังไงนะ เม๋งไม่เคยบอกว่ารักเดือน
แต่ถ้าเดือนอยากได้อะไรเขาก็หามาให้ทุกอย่าง
เดือนคิดว่าที่เม๋งทำอย่างนี้ ก็คงแค่เพราะอยากให้เดือนอยู่ด้วย
แม่ก็ไม่เคยบอกว่ารักเดือน ได้แต่บังคับให้เดือนเรียนเก่ง ๆ กับช่วยงานที่ร้าน
ส่วนพ่อนั้นแม่บอกว่าตายไปนานแล้ว เดือนก็ไม่อยากเซ้าซี้ถาม เพราะถามถึงพ่อทีไรแม่ก็โมโหทุกที

_____________________________________________________
continue part 4