Virgin Territory

อ่านตอน 3

Part IV

การฝึกงานในสัปดาห์แรกผ่านไปด้วยดี เดือนรู้สึกว่าดนัยสุภาพมากแบบที่ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนให้ความสุภาพกับเดือนอย่างนี้มาก่อน แม้แต่เม๋ง ถึงจะไม่เคยพูดจารุนแรงกับเดือน แต่เม๋งก็มักจะพูดจาห้วน ๆ และชอบออกคำสั่งให้เดือนทำนู่นทำนี่ ไม่เหมือนกับดนัย แม้จะเป็นหัวหน้างาน แต่เมื่อเขาสั่งงานลูกน้อง มันฟังดูเหมือนเป็นการชักชวนให้มาทำอะไรสนุก ๆ ร่วมกันมากกว่า แต่ถึงกระนั้น แม้เดือนจะทำงานเสิร์ฟได้ดี ภาษาอังกฤษของเดือนก็ยังไม่กระเตื้องขึ้น เวลาที่มีลูกค้าฝรั่ง เดือนยังต้องขอให้ลูกค้าชี้หมายเลขรายการอาหารในเมนู และหากลูกค้าสั่งอะไรพิเศษนอกเหนือจากเมนู เดือนต้องเรียกขวัญมาช่วย

“พี่คิดว่าเราต้องฝึกภาษาอังกฤษกันมากกว่าเดิม” ดนัยบอกเมื่อเดือนเดินเข้ามาในห้องทำงานของดนัยในบ่ายวันหนึ่งเพื่อฝึกภาษาอังกฤษ

“ค่ะ” เดือนไม่รู้จะพูดว่าอะไร รู้สึกอายในความสามารถอันน้อยนิดของตัวเอง แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าที่ผ่านมาดนัยเองก็ไม่ได้สอนอะไรมากมาย กลับชอบถามชอบคุยเรื่องส่วนตัวมากกว่า แล้วเวลาคุยก็มักจะพูดไทยผสมคำภาษาอังกฤษ แล้วก็แปลให้เดือนฟังเป็นคำ ๆ ไป แต่พวกคำเหล่านั้นเดือนยังไม่เคยเอาไปใช้กับลูกค้าได้เลย

“ช่วงเย็นหลังเลิกงานเดือนว่างไหม หรือต้องไปเจอแฟน?”

“หนูไม่มีแฟนค่ะ” ภาพเม๋งลอยขึ้นมาตรงหน้า

“อะไรกัน เดือนหน้าตาน่ารักขนาดนี้ ยังไม่มีแฟนอีกเหรอ?”

“หนูเคยมีแฟนคนหนึ่งที่บ้าน แต่ตอนนี้เลิกกันไปแล้วเพราะหนูย้ายมาอยู่ที่นี่” ภาพเม๋งกับเดือนในกระท่อมมะพร้าวผุดขึ้นมาตรงหน้า

“พอห่างกันไป เขาก็คงไปมีคนอื่นใช่มั้ย?”

เดือนก้มหน้า

“ค่ะ”

“เอาล่ะ ถ้าเดือนมีเวลาหลังเลิกงาน เดือนบอกให้ขวัญกลับหอไปก่อน แล้วเดือนมาพบพี่ที่ห้องนี่นะ เรียนเลิกไม่ดึกหรอก รถไฟฟ้ากลับหอยังมี”

เดือนยิ้มอ่อน ๆ ให้ดนัย นึกถึงภาพตัวเองกับเม๋งในกระท่อมมะพร้าวอีกครั้ง แต่ตอนนี้ใบหน้าของเม๋งกลายเป็นใบหน้าของดนัย

การฝึกภาษาอังกฤษหลังเลิกงานของทั้งสองเป็นไปอย่าง “ถึงพริกถึงขิง” เดือนรู้สึกว่าดนัยช่าง “รู้” ไปทุกซอกทุกมุม ส่วนดนัยก็รู้สึกว่าเดือนหัวไว สอนอะไรก็ทำได้ไปหมดซะทุกอย่าง

“เดือนรู้ใช่ไหมว่าเรื่องนี้ต้องเป็นความลับ แม้แต่ขวัญก็รู้ไม่ได้” ดนัยนอนเอามือก่ายหน้าผากขณะเดือนนอนซบไหล่เขาอยู่ข้าง ๆ

“ค่ะพี่ หนูไม่เคยบอกขวัญเรื่องนี้”

“ดีมากเดือน เดือนเข้าใจใช่ไหมว่าเรื่องงานสำหรับพี่มันสำคัญมาก ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น งานก็ต้องมาก่อน” ดนัยเอื้อมมือไปเปิดเสียงโทรศัพท์มือถือ เขาทนไม่ได้หากจะมีเสียงรบกวนในช่วงที่ “เรียน” ภาษาอังกฤษ

“และเพราะพี่เป็นแบบนี้ นายฝรั่งเขาถึงชอบพี่และทำให้พี่อยู่มาถึงตำแหน่งนี้ได้ ถ้าเดือนอยากอยู่กับพี่นาน ๆ เดือนต้องเชื่อพี่นะ เข้าใจไหม?” ดนัยลูบผมเดือน

“หนูเข้าใจค่ะพี่” เดือนเลื่อนตัวเองขึ้นไปอยู่บนลำตัวของดนัย การฝึกภาษาอังกฤษเริ่มขึ้นอีกครั้ง เดือนเอื้อมมือไปช่วยปิดเสียงโทรศัพท์มือถือของดนัย

ที่ห้องอาหาร เดือนยังคงเรียกขวัญมาช่วยรับออเดอร์ลูกค้าฝรั่งอยู่ แม้เวลาจะผ่านไปเกือบสองเดือนแล้ว และโรงแรมก็เริ่มรับเด็กจบใหม่เข้ามาฝึกงาน ซึ่งในจำนวนนี้มี สา เด็กจบใหม่จากทางเหนือ ภาษาอังกฤษของสานั้นใช้ได้ดีมากกว่าเดือนเพราะสาเคยช่วยแม่ขายของที่ระลึกให้ฝรั่ง แต่กระนั้นก็ตาม ดนัยก็ยังบ่นให้เดือนได้ยินอยู่บ่อย ๆ ว่าภาษาอังกฤษของสานั้นแย่ยิ่งกว่าเดือนซะอีก นั่นจึงเป็นเหตุผลให้ดนัยเอาสาเข้ามาฝึกภาษาอังกฤษในช่วงบ่าย และค่อย ๆ เลิกนัดเจอเดือนในช่วงเย็น

“พี่เหนื่อยนะเดือน สาฝึกยากมาก... เย็นนี้พี่คงต้องขอตัวกลับบ้านก่อน อยากจะนอนหลับพักผ่อนเต็ม ๆ ตาสักคืนน่ะ”

“พี่แน่ใจเหรอว่าพี่ไม่ได้ฝึกให้สาเหมือนที่ฝึกให้กับหนู” เดือนแสดงน้ำเสียงไม่พอใจ

“เดือน นี่เรื่องงานนะ พี่ยอมรับว่าสาหน้าตาดี แต่เขาขาดเรื่องภาษา พี่ไม่อยากต้องเสียลูกค้าเพราะพนักงานเราพูดจาไม่รู้เรื่อง แล้วพี่ก็ไม่ได้เจอสาในตอนเย็นเหมือนที่เจอเดือนซะหน่อย ว่าแต่เดือนเองเถอะ กลับบ้านไปแล้วฝึกพูดฝึกเขียนบ้างรึเปล่า เดี๋ยวไม่ผ่านโปรขึ้นมาจะลำบากนะ”

เดือนลุกขึ้นมามองหน้าดนัย “จะไม่ผ่านได้ยังไงพี่ พี่ชัยเป็นพี่ชายพี่นะ พี่จะไม่ช่วยคุยกับเขาให้หนูเหรอ?”

“ชัยเขาไม่ได้รู้เรื่องของเราเลยนะ พี่บอกแล้วไงว่าเรื่องนี้ต้องเป็นความลับระหว่างเราสองคน พี่พอช่วยพูดได้ แต่ถ้าเดือนไม่พัฒนาเลย พี่ก็ช่วยไม่ได้”

“ได้ หนูจะกลับบ้านไปอ่านหนังสือให้มากขึ้น แต่พี่อย่าหลอกหนูก็แล้วกัน เรื่องสาน่ะ”

“ไร้สาระน่าเดือน”

____________________________________________________________________
continue part 5