Virgin Territory

Read Previous Chapters

Part V

ความรู้ระดับ ม.6 จากโรงเรียนบ้านนอกที่ไม่มีทุนจ้างฝรั่งมาสอน แถมครูสอนภาษาอังกฤษก็เป็นคนไทยที่จบจากวิทยาลัยแถวบ้านทั้งนั้น
แม้จะมาอยู่เมืองหลวง เดือนก็ไม่มีเวลาไปโรงเรียนสอนภาษา เพราะคิดว่าสิ่งที่ดนัยสอนก็น่าจะพอแล้วทำไมต้องไปเสียเงินเรียนอีก

ย่างเข้าเดือนที่สาม ทักษะในการฟังภาษาอังกฤษของเดือนเริ่มพัฒนาขึ้น
เดือนเริ่มเรียกขวัญมาช่วยน้อยลง แต่กระนั้นก็ตาม ยังคงมีจดหมายเตือนจากฝ่ายบุคคลส่งมาเป็นระยะ ว่าให้เดือนพัฒนาทักษะด้านภาษาอังกฤษ มิเช่นนั้นจะไม่พิจารณาให้ผ่านโปร

เดือนพยายามหาจังหวะเข้าพบดนัยเพื่อเอาจดหมายไปให้ดู
แต่เลขาหน้าห้องก็บอกว่าดนัยไม่ให้ใครเข้าพบทั้งสิ้น
เพราะกำลังยุ่งกับการทำรายงานของห้องอาหารในไตรมาสแรกอยู่
ครั้นจะคุยตอนที่ดนัยออกมาต้อนรับลูกค้า ดนัยก็จะว่าเดือนว่าให้รู้กาละเทศะบ้าง
พอเดือนจะเข้าพบหลังเลิกงาน ดนัยก็ออกจากงานไปก่อนหน้าเดือนแล้ว กลับบ้านวันนั้น เดือนจึงเอาจดหมายเตือนให้ขวัญดู

“ฉันจะช่วยพูดกับพี่ชัยให้นะ แต่อาทิตย์ที่แล้วทั้งอาทิตย์เขาไม่ได้มาหาฉันเลย
บอกว่าเมียเริ่มสงสัยน่ะ ไม่รู้ว่าเสาร์นี้จะมาได้รึเปล่า ถ้าเขามาฉันจะพูดให้ แกไม่ต้องห่วงนะ”
เดือนสังเกตได้ถึงแววตาเศร้า ๆ ของขวัญ แต่รู้ว่าเพื่อนยังไม่อยากคุยในตอนนี้
เดือนจึงออกไปนั่งอ่านหนังสือที่ระเบียง

เวลาผ่านไปอีกสัปดาห์ เดือนก็ยังไม่สามารถเข้าพบดนัยได้
พี่ชัยก็ยังไม่มาหาขวัญ อ้างว่าเมียเริ่มสงสัยหนัก ถึงกับจ้างคนข้างบ้านให้ดูว่าชัยออกจากบ้านไปไหนเวลาที่เมียเข้างานกะดึก
และเมื่อเข้าสัปดาห์สุดท้ายของเดือนที่สาม ก็มีจดหมายจากฝ่ายบุคคลส่งถึงเดือนอีก คราวนี้เป็นจดหมายฉบับสุดท้ายที่แจ้งว่าเดือนไม่ผ่านโปร

“ฉันเสียใจด้วยจริง ๆ นะแก อาทิตย์ที่ผ่านมาฉันก็พยายามโทรหาพี่ชัย
แต่เขาก็ไม่รับสายเลย ถ้าฉันได้คุยกับเขาอีกครั้ง ฉันจะให้เขาช่วยหาที่ฝึกงานใหม่ให้แกนะ”
ขวัญที่รู้สึกเศร้าอยู่แล้ว กลับเศร้ามากขึ้นเมื่อรู้ว่าเพื่อนไม่ผ่านโปร

“ไม่เป็นไรหรอกขวัญ ฉันก็ไปถาม ๆ โรงแรมอื่นแถวนี้ไว้แล้วเหมือนกัน
มีอยู่ที่หนึ่งที่ขาดคนน่ะ ตอนนี้ฉันแค่ต้องการใบผ่านงานจากพี่ดนัยเท่านั้นเอง
เรื่องแค่นี้เขาน่าจะทำให้ฉันได้”

“แล้วแต่แกนะเดือน แต่ไม่ว่าแกจะทำงานที่ไหน แกก็ยังพักอยู่กับฉันได้เสมอนะ เรื่องเงินไม่ต้องห่วง ถ้าฉันไม่ไปวุ่นวายกับเขามาก พี่ชัยเขาก็ยังจ่ายค่าหอให้ฉันทุกเดือน”

“ขอบใจมากขวัญ” เดือนรู้สึกซึ้งถึงน้ำใจของเพื่อน แต่ลึก ๆ แล้วก็อดสงสารขวัญไม่ได้เรื่องพี่ชัย

วันต่อมาเป็นวันหยุดของเดือน เดือนไปดักรอพบดนัยตรงที่จอดรถในตอนเย็นหลังเลิกงาน เดือนเห็นดนัยเดินออกมาพร้อมกับสา....หลังจากฝึกภาษาอังกฤษด้วยกัน....
“สวัสดีค่ะคุณดนัย” เดือนยิ้มแย้มทักทาย

ดนัยสดุ้งพร้อมกับปล่อยมือที่โอบสาไว้
“เดือนมาทำอะไรที่นี่ วันนี้วันหยุดไม่ใช่เหรอ?”
“หนูอยากพบคุณดนัยมาหลายวันแล้ว แต่พบไม่ได้สักที เลยต้องมารอที่นี่วันนี้ค่ะ” เดือนคุยกับดนัยแบบหัวหน้ากับลูกน้องเมื่ออยู่ต่อหน้าพนักงานคนอื่น ซึ่งเป็นสิ่งหนึ่งที่ดนัยเคยสั่งไว้
ดนัยหันไปบอกสาให้รออยู่ในรถ แล้วพาเดือนเดินออกไปคุยที่อื่น
“เดือนมีธุระอะไรด่วนรึเปล่า ที่เดือนเห็นพี่กับสา มันไม่ใช่อย่างที่เดือนเข้าใจนะ”
“หนูเข้าใจดีค่ะพี่ หนูไม่ได้โกรธ แต่หนูจะมาขอใบผ่านงานค่ะ พี่คงเข้าใจนะคะว่ามันสำคัญกับหนูมาก ตอนนี้หนูต้องไปหางานที่อื่น พี่ก็รู้แล้วใช่ไหมคะเรื่องจดหมายจากฝ่ายบุคคลน่ะ”
“พี่รู้แล้ว พี่ให้คะแนนฝึกงานเดือนไปเต็มเกือบทุกข้อเลยนะ
แต่ไม่รู้ว่าหัวหน้าคนอื่นเขาให้คะแนนอย่างไร ผลมันถึงออกมาเป็นแบบนี้ แล้วพี่ก็พูดกับชัยแล้วด้วย
พี่เสียใจด้วยจริง ๆ นะเดือน”
“หนูเข้าใจดีค่ะพี่ ที่แล้วมาก็แล้วไป ตอนนี้หนูต้องมองไปที่อนาคต หนูอยากขอให้พี่ออกใบผ่านงานที่หนูจะเอาไปสมัครงานที่โรงแรมดี ๆ ได้
พี่ช่วยหนูหน่อยได้ไหมคะ?”
ดนัยรู้สึกโล่งอกที่เดือนไม่ได้โวยวายตีโพยตีพายต่อหน้าสา แต่หากเป็นอย่างนั้น เขาก็เชื่อว่าเขาสามารถพูดกับสาให้เข้าใจในแบบที่เขาต้องการให้เข้าใจได้อยู่ดี
“ได้สิเดือน พรุ่งนี้ตอนเย็นหลังเลิกงาน เดือนมารับใบผ่านงานได้ที่ห้องทำงานพี่นะ”
“แล้วพี่ไม่ต้อง...ฝึกภาษาอังกฤษ...ให้สาเหรอคะ?”
“เดือน พี่บอกแล้วไงว่ามันไม่ใช่อย่างที่เดือนคิด แล้วพรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดของสาเขาด้วย”
“ขอบคุณมากค่ะพี่” เดือนยิ้มและไหว้ดนัยที่อก

แว่บหนึ่งดนัยรู้สึกสงสารเดือน แต่เป็นเพียงแว่บหนึ่งเท่านั้น แล้วดนัยก็คิดได้ว่าทุกคนต้องมีทางชีวิตของตัวเอง ดนัยคิดได้ดังนั้นแล้วจึงเดินจากเดือนไปหาสาที่รถ

_________________________________________________________________
continue part 6