Virgin Territory

Read Previous Chapters

Part VI

ดนัยคิดว่าในเมื่อเดือนไม่ได้ทำตัววุ่นวายเหมือนคนอื่น ๆ ที่ผ่านมา การเขียนใบผ่านงานดี ๆ ให้เดือนสักฉบับเพื่อให้เดือนเอาไปหางานดี ๆ ก็น่าจะเป็นการตอบแทนน้ำใจของเดือนตรงนี้ได้

“อ้าวเดือน มาแล้วเหรอ นี่ไงใบผ่านงาน เดือนลองอ่านดูสิ พี่เขียนไว้ว่าเดือน เอ็กเซลแลนท์ ทุกอย่างเลยนะ”

“ขอบคุณมากเลยค่ะพี่ดนัย” เดือนไม่ได้เปิดใบผ่านงานอ่านอย่างที่ดนัยบอก “....แต่พี่คะ...” เดือนลุกจากที่นั่งตรงข้ามแล้วเดินมาคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเก้าอี้ที่ดนัยนั่งอยู่ “เดือนหน้าหนูก็ไม่อยู่แล้ว หนูคงคิดถึงพี่มาก แล้วหนูก็อยากให้พี่คิดถึงหนูบ้างเหมือนกัน” เดือนพูดพลางปลดเข็มขัดของดนัยออก “ให้หนูทำอะไรเป็นครั้งสุดท้ายฝากไว้ให้พี่คิดถึงนะคะ”

“เดือน....เดือนแน่ใจเหรอ....”

ดนัยไม่ลืมที่จะปิดโทรศัพท์มือถือของตัวเอง และเขาก็เห็นเดือนทำเช่นเดียวกัน ขณะฟังเสียงตัวเองหายใจอย่างหนักหน่วง เขาก็รู้สึกชื่นชมเดือนอยู่ลึก ๆ ที่ไม่เคยลืมสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เขาเคยสอนไว้

หน้าร้อนผ่านไปแล้ว แต่อากาศก็ยังร้อนอยู่บวกกับมีฝนตก การจราจรในเมืองหลวงยิ่งติดขัดมากขึ้น วันนี้ดนัยเข้างานสายเพราะรถติดเป็นพิเศษในสภาพอากาศแบบนี้

“คุณดนัยคะ นายฝรั่งเรียกพบด่วนค่ะ บอกว่าถ้าคุณดนัยมาให้เข้าไปพบแกทันทีค่ะ” เลขาดนัยกล่าวเป็นประโยคแรกที่ดนัยมาถึงห้องทำงาน

“เรื่องอะไรรู้ไหม?”

“ไม่ทราบค่ะ แต่แกบอกว่าให้รีบเข้าพบด่วน”

ดนัยคิดว่าน่าจะเกี่ยวกับรายงานไตรมาสที่ดนัยเพิ่งส่งไปเมื่อเดือนที่แล้ว นายฝรั่งคงจะเรียกไปชมอีกตามเคยเพราะห้องอาหารก็ยังมีลูกค้ามาไม่ขาดสาย

เมื่อดนัยไปถึงห้องทำงานของนายฝรั่ง ก็เห็นชัยนั่งอยู่ในห้องก่อนแล้ว แถมยังมีหุ้นส่วนใหญ่ของโรงแรมซึ่งเป็นคนไทยอยู่ในห้องด้วยอีกสองคน ดนัยคิดว่านี่คงไม่ใช่เรื่องธรรมดาเสียแล้ว ปกติหุ้นส่วนใหญ่จะไม่เข้ามาอยู่ด้วยหากเป็นเรื่องบริหารงานเล็ก ๆ น้อย ๆ

หุ้นส่วนใหญ่ผู้หญิง ซึ่งทุกคนในโรงแรมเรียกติดปากกันว่า “นายหญิง” เริ่มเปิดประเด็นขึ้นก่อน

“คุณดนัย คุณวิชัย พวกเรารู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมากกับเรื่องที่เกิดขึ้น”

ดนัยไม่เข้าใจที่นายหญิงพูด หันไปมองชัย ชัยก็ได้แต่ก้มหน้า

“พวกคุณทั้งสองคนทำงานกับเรามานาน เรื่องบริหารงานก็แทบจะไม่มีที่ติ แต่เรื่องที่เกิดขึ้นนี้ เรายอมรับไม่ได้ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป โรงแรมของเราจะเสื่อมเสียชื่อเสียงทันที พวกคุณเข้าใจไหม?” นายหญิงร่ายยาว

“เออ...ผมยังไม่เข้าใจเลยครับ” ดนัยพูดออกไปแล้วรู้สึกว่าตัวเองฟังดูโง่ชอบกล แม้แต่ชัยก็หันมามองหน้าแบบเป็นเชิงบอกว่า “มึงอยู่เงียบ ๆ ดีกว่า”

หุ้นส่วนใหญ่ชายที่ทุกคนเรียกว่า “เฮีย” แสดงอาการรำคาญ แล้วลุกขึ้นไปเปิดจอ LCD

บนจอ LCD ภาพห้องทำงานของดนัยปรากฎขึ้น และจากนั้นก็เป็นภาพวิดีโอของดนัยนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน....และเดือนนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า
ดนัยหัวใจหล่นวูบ คอแห้งผาก ไม่สามารถเปล่งคำพูดใด ๆ ให้เล็ดลอดออกมาจากกล่องเสียงได้
เสียงของนายหญิงแว่วบอกให้เฮียฟอร์เวิร์ดภาพไปข้างหน้า
ภาพวิดีโอของชัยนอนอยู่บนเตียง และมีหัวของขวัญขยับขึ้นลงอยู่ตรงหว่างขา
นายฝรั่งยังคงมองภาพวิดีโอไม่วางตา เสียงนายหญิงบอกให้เฮียไปปิดจอ LCD เพราะทนความอุจาดไม่ไหว
“เด็กวงเดือนน่ะ ตอนนี้กลับบ้านนอกไปแล้ว บอกว่าอับอายเหลือเกินที่โดนหัวหน้างานบังคับให้ทำเรื่องแบบนี้ เธอทำลงไปก็เพราะอยากทำงานกับโรงแรมของเรา เธอบอกว่าเธอยอมทำทุกอย่างแล้ว แต่ผู้ใหญ่ก็ยังไม่ยอมให้ผ่านโปร เธอยังบอกอีกว่าคุณทั้งสองคนน่ะ ทำเรื่องแบบนี้กับเด็กฝึกงานหลายคนแล้ว แต่ไม่มีใครกล้าออกมาพูดความจริง ส่วนขวัญฤดีก็อับอายเช่นกัน แต่ก็ต้องทนทำงานที่นี่ต่อไปเพราะทางบ้านเดือดร้อนเรื่องเงิน ทำไมคุณทั้งสองคนถึงได้เอาเปรียบเด็กผู้หญิงไร้เดียงสาจากบ้านนอกอย่างนั้น ฉันไม่เข้าใจเลยจริง ๆ” นายผู้หญิงส่ายหัวและพูดประโยคที่ทำให้ทั้งดนัยและวิชัยหัวใจสลาย....

“ฉันขอให้คุณทั้งสองคนออกจากงานภายใน 24 ชั่วโมง”

เฮียหันไปกระซิบกับนายหญิง “คุณจะไม่ให้เขาพูดอะไรบ้างเลยเหรอ”
“ไม่มีอะไรต้องพูดต้องอธิบายแล้ว เด็กวงเดือนบอกว่ายังลังเลอยู่ว่าจะไปบอกมูลนิธิปวีณาดีไหม ฉันไม่อยากจะให้เรื่องไปถึงจุดนั้น เพราะโรงแรมจะเสื่อมเสียชื่อเสียงเป็นอย่างมาก ไหนจะต้องขึ้นโรงขึ้นศาลอีก ฉะนั้นต้องให้สองคนนี่ออกจากงานให้เร็วที่สุด"

_______________________________________________________
continue part 7 (final)