To My Dear Friend
posted on 08 Jun 2008 00:34 by virginterritory in SurvivingtheMatingSeason
สวัสดีค่ะ
เลยต้นเดือนมาเสียนาน ถ้าเป็นนิตยสาร เราก็ถือว่าออกล่าช้ากว่ากำหนด
มีผลให้้เก็บเงินค่าโฆษณาจากลูกค้าไม่ได้ (ห่ะๆๆ)
ช่วงนี้วุ่นวายเหลือแสน กับการจัดการ โยกย้ายบ้านใหม่
สมาชิกของเราอีกท่าน กำลังยุ่งกับการสร้างบ้านใหม่ จะเอาเรื่องมาลงเร็วๆนี้ค่ะ
สำหรับเดือนนี้ เป็นเรื่องที่เขียนไว้นานแล้วสมัยเป็นเด็กน้อย แต่เห็นว่าพอกล้อมแกล้มไปกับธีม
Surviving the Mating Season หรือ "การเอาชีวิตรอดในหมู่คนคู่" ได้
ดังนั้น ต้องขออภัยที่ไม่ได้เอาเรื่องเขียนใหม่มาลงนะคะ
แก้ขัดไปก่อนละกัน เดี๋ยวเดือนหน้าว่ากันใหม่ อ่านไป อย่าไปคิดอะไรมากเด้อ
สุขีสุโข รับหน้าฝนกันนะคะ
________________________________________________________________________
To My Dear Friend (Chaper 1)
story by Chantana B.
เกือบครึ่งค่อนคืนเข้าไปแล้วกว่าหญิงสาวจะเดินทางกลับถึงห้องพัก เจ้าของร่างเล็กผอมบางค่อยๆไขกุญแจเปิดประตูเข้าไปอย่างเบามือด้วยกลัวจะไปรบกวนเพื่อนร่วมห้อง ที่อาจจะเข้านอนไปแล้ว แต่เมื่อประตูค่อยๆเปิดออก เธอก็ต้องประหลาดใจที่พบร่างสูงโปร่งระหง
นั่งไขว่ห้างดูโทรทัศน์อยู่ ในมือถือถุงขนมขบเคี้ยวและหยิบเข้าปากแบบไม่ทุกข์ไม่ร้อน เจ้าของร่างสูงไม่ได้หันมามองผู้เข้ามาใหม่ เพียงแต่ปรายตามองเล็กน้อยก่อนจะส่งเสียงเรียบๆ
ทว่าฟังดูเหน็บแนมอยู่ในที
“พักนี้กลับดึกจังนะ” คนพูดไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ ตายังคงจ้องอยู่ที่หน้าจอโทรทัศน์
ร่างเล็กค่อยๆเดินทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมเข้ามานั่งข้างๆอย่างประจบ ทั้งที่ก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องทำประจบ ทำไมต้องเกรงใจ แต่ก็ราวกับจะเป็นอากับกิริยาที่ทั้งสองปฏิบัติต่อกันจนเคยชินเสียแล้ว
“ขอโทษนะ วันนี้พอดีดูหนังรอบดึกไปหน่อยน่ะ ตุลย์กินข้าวคนเดียวเหรอวันนี้”
หญิงสาวเจ้าของร่างระหงชายตามองคนพูดแว่บหนึ่งก่อนปั้นยิ้มตอบ
“อือ ไม่เป็นไรหรอก ฉันน่ะ กินคนเดียวจนชินแล้ว แคทจะไปกินกับแฟนก็ไปเหอะ ฉันไม่ว่าอะไรหร้อก
ฉันมันคนโสดนี่ ก็ต้องกินคนเดียวอยู่แล้ว” ลงท้ายประโยคขึ้นเสียงสูงชอบกล
“แหม ตุลย์ แกไม่ต้องมาประชดเลยนะ ก็นานๆทีพี่นิวเค้าจะชวนไปดูหนังซักที เอางี้มั้ยล่ะ พรุ่งนี้เลิกงานแล้วเราไปช้อปปิ้งกันดีมั้ย”
หญิงสาวมีแววตาเป็นประกายขึ้นมาทันที
“ให้มันจริงนะ ไม่ใช่พอถึงเวลานัดก็ทำหน้าเจื่อนมาบอกว่าพี่นิวชวนไปไหนอีกนะ”
หล่อนทำหน้าดุดันใส่เพื่อนสาว
“อา...ไม่หรอก พรุ่งนี้พี่นิวเค้าไม่ว่าง แต่ว่า สมมุตินะ สมมุติว่าแกจะชวนฉันไปไหน ฉันเอาเค้าไปด้วยก็แล้วกัน
ดีมั้ย ไปด้วยกันสามคนเลยเป็นไง” แคททำหน้าตาร่าเริงสุดๆผิดกับตุลย์ที่คิ้วขมวดไม่รู้ตัว
“ไม่รู้สิ...ตามใจละกัน ไปนอนก่อนละนะ ง่วงแล้ว” พูดจบก็เดินออกไปหน้าตาเฉย
ปล่อยให้เพื่อนสาวนั่งยิ้มค้างอยู่คนเดียว
แคทค่อยๆเก็บกระเป๋าถือกับถุงกระดาษจากห้างสรรพสินค้าขึ้นมาถือไว้ก่อนเดินหันหลังเข้าห้องตัวเองบ้าง
ทำไมกันหนอ หญิงสาวได้แต่คิดกับตัวเองจนถึงกับเผลอถอนหายใจออกมาไม่รู้ตัว ทำไมตั้งแต่เธอเริ่มมีแฟน เธอถึงได้รู้สึกว่าปฏิกิริยาของเพื่อนรักคนนี้แปลกไป ปรกติแล้วตุลย์จะใจดีกับเธอจะตาย ไม่เคยค่อนแคะค่อนขอด ว่าไงก็ว่าตามกัน ก็ทั้งสองคนเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่มัธยมนี่นา พอเข้ามาทำงานในกรุงเทพก็เลยมาเช่าห้องอยู่ด้วยกัน สำหรับเธอแล้วตุลย์เป็นเพื่อนสนิทที่สุดก็ว่าได้ ก็คงจะเป็นพักหลังๆมานี้แหละ ที่เธอรู้สึกแปลกๆไป บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเพราะอะไรหรือจะให้ยกเหตุผลมาประกอบก็ไม่มี หญิงสาวรู้เพียงแต่ว่า
มีบางอย่างแปลกๆไปจริงๆ
ร่างเล็กทิ้งตัวลงบนที่นอนอย่างแรงจนสปริงเด้งขึ้นๆลงๆ หล่อนนอนคว่ำหน้าลงแบบขี้เกียจๆ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นกรอบรูปที่วางหราอยู่บนหัวเตียง ก็ตุลย์นั่นแหละที่เป็นคนเอารูปไปเข้ากรอบสวยหรูแล้วเอามาวางให้เสร็จสรรพ
ในกรอบรูปนั้นเป็นภาพสมัยเข้ามหาวิทยาลัยได้ใหม่ๆ ทั้งสองคนเรียนคณะเดียวกัน เอกเดียวกัน แต่ถึงแม้จะทำอะไรเหมือนๆกัน แต่ก็เป็นความเหมือนที่แตกต่าง เพียงแค่มองแว่บเดียวจากรูปใบนี้ ก็คาดเดาได้แล้วว่าชีวิตวัยรุ่นของทั้งสองคนจะต่างกันแค่ไหน
ตุลย์เป็นเด็กสาวหุ่นดี สูงโปร่ง ผิวขาว แถมยังผมตรงเหมือนไปยืดผมถาวรมายังไงยังงั้น นอกจากนี้ยังเป็นเจ้าของใบหน้ารูปไข่ที่งดงามหมดจด ตากลมโต จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากอิ่ม แก้มมีสีชมพูระเรื่อ ต่างกันลิบกับแคท ร่างเล็กผอมเกร็ง ยิ่งสมัยเรียนมหาวิทยาลัยยิ่งแล้วใหญ่ เธอกลุ้มใจมากกับน้ำหนักของตัวเองที่ไม่เกินสี่สิบกิโลซักที แคทออกจะผิวคล้ำกว่าตุลย์นิดหน่อย ถึงจะไม่ได้คล้ำมาก แต่ถ้ายืนใกล้ตุลย์แล้วก็ดับสถานเดียว แถมเมื่อก่อนสิวยังเห่อเต็มหน้าอีกด้วย ไม่ใช่ว่าไม่ดูแล แต่ไม่ว่าจะใช้ครีมอะไรก็ไม่เห็นจะดีขึ้นมาเลยจนเธอเองชักจะปลงๆแล้ว โชคยังดีหน่อยว่าพอโตเป็นสาว เรียนจบทำงานแล้ว สิวก็ค่อยๆหายไป หน้าตาเลยพอดูได้ขึ้นมาบ้าง บวกกับเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองน่าจะดัดฟันซะตั้งนานแล้ว ถึงจะช้าไปหน่อยแต่ก็ยังทัน แคทก็เลยมีสารรูปพอจะดูดีขึ้นมาได้ในระดับหนึ่ง
แต่ถ้าเรื่องเรียนแล้วเธอไม่เคยน้อยหน้าใคร ไม่อย่างนั้นเกียรตินิยมอันดับหนึ่งคงไม่มาอยู่ในมือแน่ และนี่อาจเป็นสิ่งเดียวก็ได้ที่เป็นความภูมิใจของแคท หญิงสาวหน้าตาบ้านๆที่ไม่เคยมีผู้ชายหน้าไหนเข้ามาคุยด้วยเลยตั้งแต่เกิดมา
แล้วดูเอาเถอะ พอจับพลัดจับผลูจะมีแฟนกับเขาสักคน ทำไมจู่ๆกลับรู้สึกแปลกๆอย่างนี้ได้นะ กว่าจะมีผู้ชายตกถึงท้องเธอได้ เธอต้องรอแล้วรออีกจนจะเหยียบเบญจเพสเข้าไปอยู่รอมร่อแล้ว
จะว่าตุลย์ไม่ชอบแฟนเธอ ก็คงไม่ใช่ ในเมื่อทั้งสองยังไม่เคยแม้แต่พบหน้ากัน
หญิงสาวนอนคิดพลางกลิ้งไปมาบนที่นอน บางทีเธออาจจะคิดมากไปก็ได้
แต่ถ้าเธอต้องเลือก ระหว่างเพื่อนกับแฟน คนหนึ่งก็เพื่อนรัก อีกคนก็แฟน ที่คงจะหาไม่ได้อีกแล้วชาตินี้
เธอจะเลือกใคร
___________________________________________________________
“พี่นิวเค้าว่าง ให้เค้ามาช่วยถือของละกันเนอะ” คนพูดทำหน้าตาให้ดูน่าสงสารสุดๆจนคนฟังต้องถอนหายใจยาวก่อนจะยักไหล่แบบช่วยไม่ได้
“อือ ก็ได้” ตุลย์ปรับสีหน้าให้เป็นปรกติก่อนจะเดินเข้าไปทักทายคนรักของเพื่อน
“สวัสดีค่ะพี่นิว” หญิงสาวยกมือไหว้นอบน้อมพร้อมกับส่งยิ้มหวาน หรือจะพูดให้ถูกแล้ว มันก็เป็นเพียงแค่รอยยิ้มที่บังเอิญมาจากใบหน้าหวานๆ ก็เท่านั้นเอง
ชายหนุ่มสูงวัยกว่ารับไหว้แต่มือยังคงค้างอยู่อย่างเดิม สายตายังคงไม่เคลื่อนย้ายไปจากดวงหน้าสวยหวานตรงหน้าตามประสาผู้ชายทั่วไปที่ชอบของสวยงาม ถึงจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตน แถมแฟนก็ยืนอยู่ตรงหน้า แต่ตามสัญชาตญาณแล้วเขาก็อดจะออกอาการตาค้างไม่ได้
เขาชอบแคทก็จริงอยู่ เพราะเธอเป็นเด็กหัวอ่อนดูน่ารักดี แต่ว่าพอได้มาเห็นอย่างนี้แล้ว ไม่อยากยอมรับก็ต้องยอมล่ะว่าคนรักของตัวเองนั้นจัดอยู่ในหมวดพวกขี้เหร่เลยทีเดียว
“สวัสดีครับ น้องตุลย์ ได้ยินแคทพูดให้ฟังหลายทีแล้ว เพิ่งจะเคยเจอกันนะครับ” เขาพยายามปรับน้ำเสียงให้กลับมาสู่โหมดคนดีเหมือนเดิม
ตุลย์ยิ้มแป้นขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินประโยคนั้นก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงหวานๆแต่เจือประชดประชันนิดๆ
“ส่วนตุลย์ก็พอจะได้ยินแคทพูดถึงพี่บ้าง บางครั้ง เหมือนกันค่ะ”
แต่ทว่าบุคคลที่ถูกพูดถึงดูเหมือนจะไม่ได้จับสังเกตอะไรเลย กลับยิ้มแย้มแจ่มใสตรงเข้ามาเกาะแขนเพื่อนสาวไว้ข้างหนึ่งและจูงมือชายหนุ่มไว้อีกข้างหนึ่ง
“ไปหาอะไรกินกันเถอะ หิวแล้ว”
ชายหนุ่มรู้สึกได้ถึงสายตาคมกล้าจากดวงตากลมโตที่มองมา เขาเหล่มองแล้วก็เป็นฝ่ายหลบตาเสีย
รู้สึกกลัวโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเพื่อนสาวของคนรักจะต้องจ้องเขาแบบนั้นด้วย ทั้งที่เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรกแท้ๆ แต่ด้วยสัญชาติญาณเพศผู้ก็ทำให้ชายหนุ่มที่มีหน้าตาหาได้ตามท้องถนนทั่วไปเข้าใจไปว่า...
หรือเธอจะหลงเสน่ห์เขาเข้าให้กันแล้วนะ
“ร้านนี้เนอะ” เสียงใสๆของแคทดังเจื้อยแจ้วตลอดทางก่อนที่เจ้าตัวจะปล่อยมือจากพันธนาการทั้งสองข้าง แล้วเดินพุ่งตรงเข้าไปหาโต๊ะ
ชายหนุ่มตั้งท่าจะเดินเข้าไปนั่งข้างๆกับหญิงสาวคนรัก แต่ก็ช้ากว่าเพื่อนสาวคนสวยที่เบียดร่างบางๆ ผ่านหน้าเขาไปเข้าไปหย่อนก้นนั่งข้างแคทหน้าตาเฉย ซ้ำยังทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เขาสะดุดเล็กน้อยแต่ไม่ติดใจ ค่อยๆเดินอ้อมไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแทน
สองสาวเปิดเมนูช่วยกันเลือกอาหารส่งเสียงจ๊อกแจ๊กมองดูแล้วก็น่าเอ็นดูดีไม่หยอก เพื่อนรักสองคนหัวร่อต่อกระซิกกันเป็นที่สนุกสาน ชี้ชวนกันสั่งนั่นสั่งนี่ราวกับลืมไปเลยว่ามีผู้ชายนั่งหัวโด่อยู่อีกทั้งคน จนเขาอดไม่ได้ต้องทำเป็นกระแอมออกมาเบาๆ
“อุ๊ย อ้าว ลืมเลยว่าพี่นิวมาด้วย” แคทแก้ตัวเสียงอ่อย เธอพูดตรงซะจนชายหนุ่มแทบอยากจะขอตัวกลับเดี๋ยวนั้นเลย
“พี่นิวกินอะไรดีคะ” เธอทำเป็นเลื่อนเมนูมาให้
“อะไรก็ได้ฮะ” นั่นน่ะสิ เอามาให้เขาดู เขาก็ไม่สั่งอยู่แล้วนี่นา ปล่อยสองสาวเค้าจัดการกันเองก็ดีแล้วนี่นา
พอบริกรเดินพ้นไปแล้วแคทก็ชวนคุยไปเรื่อยๆ ตุลย์นั่งฟังและยิ้มอยู่ข้างๆ หญิงสาวร่างระหงนั่งท้าวคางเอียงคอฟังแบบว่าสนใจสุดๆ แถมยังทำหน้าตาประหนึ่งว่ามีอารมณ์ร่วมมากๆ ในขณะที่ชายหนุ่มหนึ่งเดียวนั่งยิ้มแห้งๆ บางทีการนั่งฟังผู้หญิงคุยกันแบบออกรสนั้น สำหรับผู้ชายแล้ว เป็นเรื่องที่ฟังไปก็ไม่เข้าใจ ยิ่งฟังก็ยิ่งน่าเบื่อเอามากๆ เหมือนกับที่เขากำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้
“นี่แคท อะไรติดฟันไม่รู้แน่ะ” หญิงสาวหน้าหวานพูดพลางชี้ตำแหน่งที่ฟันตัวเอง
“อ้าวเหรอ งั้นไปห้องน้ำเดี๋ยวมานะ” แคทหันมาบอกเพื่อนสาวและลุกขึ้นหยิบกระเป๋าถือเดินออกไป
“เรานั่งรอละกันนะ” ตุลย์ส่งยิ้มหวานให้ พอเพื่อนรักเดินลับมุมตึกไปแล้ว เธอก็หันมาจ้องหน้าคนตรงหน้า จ้องเอาๆเสียจนชายหนุ่มเริ่มกระสับกระส่าย
“น้องตุลย์มีอะไรรึเปล่าครับ” เขาค่อยๆถามออกไปไม่ให้เสียมารยาทนัก
ตุลย์ขยับเก้าอี้ให้เข้ามาใกล้โต๊ะมากยิ่งขึ้น ส่งผลให้ชายหนุ่มผงะถอยไม่รู้ตัว
“ถามจริงๆนะคะ...” หญิงสาวเริ่มประโยคสนทนาด้วยสีหน้าจริงจัง “พี่นิวชอบแคทจริงๆเหรอคะ”
คำถามนี้เล่นเอาคนฟังแทบหงายหลัง เขาก็เป็นแค่ผู้ชายหน้าตาธรรมดา แถมก็ไม่ได้มีอะไรเด่น เขาก็ชอบพอกับแคทเพราะได้รู้จักกันในที่ทำงาน เห็นว่าเธอก็น่ารักดี แล้วยังไง
มันควรจะมีอะไรมากกว่านั้นอย่างนั้นหรือ
“เอ่อ...ครับ”
“เหรอคะ ชอบเพราะอะไรคะ” เธอเริ่มขยับตัวเข้ามาใกล้มากกว่าเมื่อกี้
“เอ่อ...เพราะว่า....เอ่อ...” เขาเริ่มติดอ่าง “น้องตุลย์ถามไปทำไมครับ”
“เปล่าหรอกค่ะ ตุลย์ก็แค่อยากรู้” เธอทำเป็นยิ้มน้อยๆก่อนจะทิ้งตัวกลับไปนั่งพิงพนักเหมือนเดิมและไม่ลืมจะมองมาที่เขาเป็นระยะๆ
ชายหนุ่มทั้งตื่นเต้นทั้งกระอักกระอ่วนใจอยู่ไม่ใช่น้อย เหตุใดเธอจะต้องตั้งคำถามแบบนี้กับเขา หรือคำทำนายของหมอดูเกิดจะแม่นขึ้นมา ที่บอกว่าเขาจะได้แฟนสวย หรือว่าเธอจะชอบเขา
ต้องใช่แน่ๆ สายตาแบบนั้น เธอต้องชอบเขาแล้วแน่ๆ
“มาแล้วค่ะ” เสียงใสที่คุ้นหูดังลอยมาด้านหลังและสังเกตได้จากรอยยิ้มเปื้อนหน้าของคนที่นั่งตรงข้าม เขาค่อยๆหันหลังกลับไปมอง แคทเดินยิ้มหน้าบานเข้ามาที่โต๊ะพลางบ่นกระปอดกระแปด
“ไม่เห็นมีอะไรเลยติดฟันเลยนี่นา”
“อ้าวเหรอ มันคงจะหลุดตอนแคทเดินออกไปมั้ง” ตุลย์ตอบหน้าตาเฉย
“อาหารมาแล้ว กินกันเถอะ หิวไม่ใช่เหรอ” เธอลุกขึ้นขยับเก้าอี้ให้เพื่อนเดินเข้าไปนั่งด้านใน
และไม่วายที่จะทิ้งสายตา และยิ้มมุมปากนิดๆมาทางชายหนุ่มคนตรงข้าม
___________________________________________________
continue Chapter 2
เลยต้นเดือนมาเสียนาน ถ้าเป็นนิตยสาร เราก็ถือว่าออกล่าช้ากว่ากำหนด
มีผลให้้เก็บเงินค่าโฆษณาจากลูกค้าไม่ได้ (ห่ะๆๆ)
ช่วงนี้วุ่นวายเหลือแสน กับการจัดการ โยกย้ายบ้านใหม่
สมาชิกของเราอีกท่าน กำลังยุ่งกับการสร้างบ้านใหม่ จะเอาเรื่องมาลงเร็วๆนี้ค่ะ
สำหรับเดือนนี้ เป็นเรื่องที่เขียนไว้นานแล้วสมัยเป็นเด็กน้อย แต่เห็นว่าพอกล้อมแกล้มไปกับธีม
Surviving the Mating Season หรือ "การเอาชีวิตรอดในหมู่คนคู่" ได้
ดังนั้น ต้องขออภัยที่ไม่ได้เอาเรื่องเขียนใหม่มาลงนะคะ
แก้ขัดไปก่อนละกัน เดี๋ยวเดือนหน้าว่ากันใหม่ อ่านไป อย่าไปคิดอะไรมากเด้อ
สุขีสุโข รับหน้าฝนกันนะคะ
________________________________________________________________________
To My Dear Friend (Chaper 1)
story by Chantana B.
เกือบครึ่งค่อนคืนเข้าไปแล้วกว่าหญิงสาวจะเดินทางกลับถึงห้องพัก เจ้าของร่างเล็กผอมบางค่อยๆไขกุญแจเปิดประตูเข้าไปอย่างเบามือด้วยกลัวจะไปรบกวนเพื่อนร่วมห้อง ที่อาจจะเข้านอนไปแล้ว แต่เมื่อประตูค่อยๆเปิดออก เธอก็ต้องประหลาดใจที่พบร่างสูงโปร่งระหง
นั่งไขว่ห้างดูโทรทัศน์อยู่ ในมือถือถุงขนมขบเคี้ยวและหยิบเข้าปากแบบไม่ทุกข์ไม่ร้อน เจ้าของร่างสูงไม่ได้หันมามองผู้เข้ามาใหม่ เพียงแต่ปรายตามองเล็กน้อยก่อนจะส่งเสียงเรียบๆ
ทว่าฟังดูเหน็บแนมอยู่ในที
“พักนี้กลับดึกจังนะ” คนพูดไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ ตายังคงจ้องอยู่ที่หน้าจอโทรทัศน์
ร่างเล็กค่อยๆเดินทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมเข้ามานั่งข้างๆอย่างประจบ ทั้งที่ก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องทำประจบ ทำไมต้องเกรงใจ แต่ก็ราวกับจะเป็นอากับกิริยาที่ทั้งสองปฏิบัติต่อกันจนเคยชินเสียแล้ว
“ขอโทษนะ วันนี้พอดีดูหนังรอบดึกไปหน่อยน่ะ ตุลย์กินข้าวคนเดียวเหรอวันนี้”
หญิงสาวเจ้าของร่างระหงชายตามองคนพูดแว่บหนึ่งก่อนปั้นยิ้มตอบ
“อือ ไม่เป็นไรหรอก ฉันน่ะ กินคนเดียวจนชินแล้ว แคทจะไปกินกับแฟนก็ไปเหอะ ฉันไม่ว่าอะไรหร้อก
ฉันมันคนโสดนี่ ก็ต้องกินคนเดียวอยู่แล้ว” ลงท้ายประโยคขึ้นเสียงสูงชอบกล
“แหม ตุลย์ แกไม่ต้องมาประชดเลยนะ ก็นานๆทีพี่นิวเค้าจะชวนไปดูหนังซักที เอางี้มั้ยล่ะ พรุ่งนี้เลิกงานแล้วเราไปช้อปปิ้งกันดีมั้ย”
หญิงสาวมีแววตาเป็นประกายขึ้นมาทันที
“ให้มันจริงนะ ไม่ใช่พอถึงเวลานัดก็ทำหน้าเจื่อนมาบอกว่าพี่นิวชวนไปไหนอีกนะ”
หล่อนทำหน้าดุดันใส่เพื่อนสาว
“อา...ไม่หรอก พรุ่งนี้พี่นิวเค้าไม่ว่าง แต่ว่า สมมุตินะ สมมุติว่าแกจะชวนฉันไปไหน ฉันเอาเค้าไปด้วยก็แล้วกัน
ดีมั้ย ไปด้วยกันสามคนเลยเป็นไง” แคททำหน้าตาร่าเริงสุดๆผิดกับตุลย์ที่คิ้วขมวดไม่รู้ตัว
“ไม่รู้สิ...ตามใจละกัน ไปนอนก่อนละนะ ง่วงแล้ว” พูดจบก็เดินออกไปหน้าตาเฉย
ปล่อยให้เพื่อนสาวนั่งยิ้มค้างอยู่คนเดียว
แคทค่อยๆเก็บกระเป๋าถือกับถุงกระดาษจากห้างสรรพสินค้าขึ้นมาถือไว้ก่อนเดินหันหลังเข้าห้องตัวเองบ้าง
ทำไมกันหนอ หญิงสาวได้แต่คิดกับตัวเองจนถึงกับเผลอถอนหายใจออกมาไม่รู้ตัว ทำไมตั้งแต่เธอเริ่มมีแฟน เธอถึงได้รู้สึกว่าปฏิกิริยาของเพื่อนรักคนนี้แปลกไป ปรกติแล้วตุลย์จะใจดีกับเธอจะตาย ไม่เคยค่อนแคะค่อนขอด ว่าไงก็ว่าตามกัน ก็ทั้งสองคนเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่มัธยมนี่นา พอเข้ามาทำงานในกรุงเทพก็เลยมาเช่าห้องอยู่ด้วยกัน สำหรับเธอแล้วตุลย์เป็นเพื่อนสนิทที่สุดก็ว่าได้ ก็คงจะเป็นพักหลังๆมานี้แหละ ที่เธอรู้สึกแปลกๆไป บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเพราะอะไรหรือจะให้ยกเหตุผลมาประกอบก็ไม่มี หญิงสาวรู้เพียงแต่ว่า
มีบางอย่างแปลกๆไปจริงๆ
ร่างเล็กทิ้งตัวลงบนที่นอนอย่างแรงจนสปริงเด้งขึ้นๆลงๆ หล่อนนอนคว่ำหน้าลงแบบขี้เกียจๆ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นกรอบรูปที่วางหราอยู่บนหัวเตียง ก็ตุลย์นั่นแหละที่เป็นคนเอารูปไปเข้ากรอบสวยหรูแล้วเอามาวางให้เสร็จสรรพ
ในกรอบรูปนั้นเป็นภาพสมัยเข้ามหาวิทยาลัยได้ใหม่ๆ ทั้งสองคนเรียนคณะเดียวกัน เอกเดียวกัน แต่ถึงแม้จะทำอะไรเหมือนๆกัน แต่ก็เป็นความเหมือนที่แตกต่าง เพียงแค่มองแว่บเดียวจากรูปใบนี้ ก็คาดเดาได้แล้วว่าชีวิตวัยรุ่นของทั้งสองคนจะต่างกันแค่ไหน
ตุลย์เป็นเด็กสาวหุ่นดี สูงโปร่ง ผิวขาว แถมยังผมตรงเหมือนไปยืดผมถาวรมายังไงยังงั้น นอกจากนี้ยังเป็นเจ้าของใบหน้ารูปไข่ที่งดงามหมดจด ตากลมโต จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากอิ่ม แก้มมีสีชมพูระเรื่อ ต่างกันลิบกับแคท ร่างเล็กผอมเกร็ง ยิ่งสมัยเรียนมหาวิทยาลัยยิ่งแล้วใหญ่ เธอกลุ้มใจมากกับน้ำหนักของตัวเองที่ไม่เกินสี่สิบกิโลซักที แคทออกจะผิวคล้ำกว่าตุลย์นิดหน่อย ถึงจะไม่ได้คล้ำมาก แต่ถ้ายืนใกล้ตุลย์แล้วก็ดับสถานเดียว แถมเมื่อก่อนสิวยังเห่อเต็มหน้าอีกด้วย ไม่ใช่ว่าไม่ดูแล แต่ไม่ว่าจะใช้ครีมอะไรก็ไม่เห็นจะดีขึ้นมาเลยจนเธอเองชักจะปลงๆแล้ว โชคยังดีหน่อยว่าพอโตเป็นสาว เรียนจบทำงานแล้ว สิวก็ค่อยๆหายไป หน้าตาเลยพอดูได้ขึ้นมาบ้าง บวกกับเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองน่าจะดัดฟันซะตั้งนานแล้ว ถึงจะช้าไปหน่อยแต่ก็ยังทัน แคทก็เลยมีสารรูปพอจะดูดีขึ้นมาได้ในระดับหนึ่ง
แต่ถ้าเรื่องเรียนแล้วเธอไม่เคยน้อยหน้าใคร ไม่อย่างนั้นเกียรตินิยมอันดับหนึ่งคงไม่มาอยู่ในมือแน่ และนี่อาจเป็นสิ่งเดียวก็ได้ที่เป็นความภูมิใจของแคท หญิงสาวหน้าตาบ้านๆที่ไม่เคยมีผู้ชายหน้าไหนเข้ามาคุยด้วยเลยตั้งแต่เกิดมา
แล้วดูเอาเถอะ พอจับพลัดจับผลูจะมีแฟนกับเขาสักคน ทำไมจู่ๆกลับรู้สึกแปลกๆอย่างนี้ได้นะ กว่าจะมีผู้ชายตกถึงท้องเธอได้ เธอต้องรอแล้วรออีกจนจะเหยียบเบญจเพสเข้าไปอยู่รอมร่อแล้ว
จะว่าตุลย์ไม่ชอบแฟนเธอ ก็คงไม่ใช่ ในเมื่อทั้งสองยังไม่เคยแม้แต่พบหน้ากัน
หญิงสาวนอนคิดพลางกลิ้งไปมาบนที่นอน บางทีเธออาจจะคิดมากไปก็ได้
แต่ถ้าเธอต้องเลือก ระหว่างเพื่อนกับแฟน คนหนึ่งก็เพื่อนรัก อีกคนก็แฟน ที่คงจะหาไม่ได้อีกแล้วชาตินี้
เธอจะเลือกใคร
___________________________________________________________
“พี่นิวเค้าว่าง ให้เค้ามาช่วยถือของละกันเนอะ” คนพูดทำหน้าตาให้ดูน่าสงสารสุดๆจนคนฟังต้องถอนหายใจยาวก่อนจะยักไหล่แบบช่วยไม่ได้
“อือ ก็ได้” ตุลย์ปรับสีหน้าให้เป็นปรกติก่อนจะเดินเข้าไปทักทายคนรักของเพื่อน
“สวัสดีค่ะพี่นิว” หญิงสาวยกมือไหว้นอบน้อมพร้อมกับส่งยิ้มหวาน หรือจะพูดให้ถูกแล้ว มันก็เป็นเพียงแค่รอยยิ้มที่บังเอิญมาจากใบหน้าหวานๆ ก็เท่านั้นเอง
ชายหนุ่มสูงวัยกว่ารับไหว้แต่มือยังคงค้างอยู่อย่างเดิม สายตายังคงไม่เคลื่อนย้ายไปจากดวงหน้าสวยหวานตรงหน้าตามประสาผู้ชายทั่วไปที่ชอบของสวยงาม ถึงจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตน แถมแฟนก็ยืนอยู่ตรงหน้า แต่ตามสัญชาตญาณแล้วเขาก็อดจะออกอาการตาค้างไม่ได้
เขาชอบแคทก็จริงอยู่ เพราะเธอเป็นเด็กหัวอ่อนดูน่ารักดี แต่ว่าพอได้มาเห็นอย่างนี้แล้ว ไม่อยากยอมรับก็ต้องยอมล่ะว่าคนรักของตัวเองนั้นจัดอยู่ในหมวดพวกขี้เหร่เลยทีเดียว
“สวัสดีครับ น้องตุลย์ ได้ยินแคทพูดให้ฟังหลายทีแล้ว เพิ่งจะเคยเจอกันนะครับ” เขาพยายามปรับน้ำเสียงให้กลับมาสู่โหมดคนดีเหมือนเดิม
ตุลย์ยิ้มแป้นขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินประโยคนั้นก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงหวานๆแต่เจือประชดประชันนิดๆ
“ส่วนตุลย์ก็พอจะได้ยินแคทพูดถึงพี่บ้าง บางครั้ง เหมือนกันค่ะ”
แต่ทว่าบุคคลที่ถูกพูดถึงดูเหมือนจะไม่ได้จับสังเกตอะไรเลย กลับยิ้มแย้มแจ่มใสตรงเข้ามาเกาะแขนเพื่อนสาวไว้ข้างหนึ่งและจูงมือชายหนุ่มไว้อีกข้างหนึ่ง
“ไปหาอะไรกินกันเถอะ หิวแล้ว”
ชายหนุ่มรู้สึกได้ถึงสายตาคมกล้าจากดวงตากลมโตที่มองมา เขาเหล่มองแล้วก็เป็นฝ่ายหลบตาเสีย
รู้สึกกลัวโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเพื่อนสาวของคนรักจะต้องจ้องเขาแบบนั้นด้วย ทั้งที่เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรกแท้ๆ แต่ด้วยสัญชาติญาณเพศผู้ก็ทำให้ชายหนุ่มที่มีหน้าตาหาได้ตามท้องถนนทั่วไปเข้าใจไปว่า...
หรือเธอจะหลงเสน่ห์เขาเข้าให้กันแล้วนะ
“ร้านนี้เนอะ” เสียงใสๆของแคทดังเจื้อยแจ้วตลอดทางก่อนที่เจ้าตัวจะปล่อยมือจากพันธนาการทั้งสองข้าง แล้วเดินพุ่งตรงเข้าไปหาโต๊ะ
ชายหนุ่มตั้งท่าจะเดินเข้าไปนั่งข้างๆกับหญิงสาวคนรัก แต่ก็ช้ากว่าเพื่อนสาวคนสวยที่เบียดร่างบางๆ ผ่านหน้าเขาไปเข้าไปหย่อนก้นนั่งข้างแคทหน้าตาเฉย ซ้ำยังทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เขาสะดุดเล็กน้อยแต่ไม่ติดใจ ค่อยๆเดินอ้อมไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแทน
สองสาวเปิดเมนูช่วยกันเลือกอาหารส่งเสียงจ๊อกแจ๊กมองดูแล้วก็น่าเอ็นดูดีไม่หยอก เพื่อนรักสองคนหัวร่อต่อกระซิกกันเป็นที่สนุกสาน ชี้ชวนกันสั่งนั่นสั่งนี่ราวกับลืมไปเลยว่ามีผู้ชายนั่งหัวโด่อยู่อีกทั้งคน จนเขาอดไม่ได้ต้องทำเป็นกระแอมออกมาเบาๆ
“อุ๊ย อ้าว ลืมเลยว่าพี่นิวมาด้วย” แคทแก้ตัวเสียงอ่อย เธอพูดตรงซะจนชายหนุ่มแทบอยากจะขอตัวกลับเดี๋ยวนั้นเลย
“พี่นิวกินอะไรดีคะ” เธอทำเป็นเลื่อนเมนูมาให้
“อะไรก็ได้ฮะ” นั่นน่ะสิ เอามาให้เขาดู เขาก็ไม่สั่งอยู่แล้วนี่นา ปล่อยสองสาวเค้าจัดการกันเองก็ดีแล้วนี่นา
พอบริกรเดินพ้นไปแล้วแคทก็ชวนคุยไปเรื่อยๆ ตุลย์นั่งฟังและยิ้มอยู่ข้างๆ หญิงสาวร่างระหงนั่งท้าวคางเอียงคอฟังแบบว่าสนใจสุดๆ แถมยังทำหน้าตาประหนึ่งว่ามีอารมณ์ร่วมมากๆ ในขณะที่ชายหนุ่มหนึ่งเดียวนั่งยิ้มแห้งๆ บางทีการนั่งฟังผู้หญิงคุยกันแบบออกรสนั้น สำหรับผู้ชายแล้ว เป็นเรื่องที่ฟังไปก็ไม่เข้าใจ ยิ่งฟังก็ยิ่งน่าเบื่อเอามากๆ เหมือนกับที่เขากำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้
“นี่แคท อะไรติดฟันไม่รู้แน่ะ” หญิงสาวหน้าหวานพูดพลางชี้ตำแหน่งที่ฟันตัวเอง
“อ้าวเหรอ งั้นไปห้องน้ำเดี๋ยวมานะ” แคทหันมาบอกเพื่อนสาวและลุกขึ้นหยิบกระเป๋าถือเดินออกไป
“เรานั่งรอละกันนะ” ตุลย์ส่งยิ้มหวานให้ พอเพื่อนรักเดินลับมุมตึกไปแล้ว เธอก็หันมาจ้องหน้าคนตรงหน้า จ้องเอาๆเสียจนชายหนุ่มเริ่มกระสับกระส่าย
“น้องตุลย์มีอะไรรึเปล่าครับ” เขาค่อยๆถามออกไปไม่ให้เสียมารยาทนัก
ตุลย์ขยับเก้าอี้ให้เข้ามาใกล้โต๊ะมากยิ่งขึ้น ส่งผลให้ชายหนุ่มผงะถอยไม่รู้ตัว
“ถามจริงๆนะคะ...” หญิงสาวเริ่มประโยคสนทนาด้วยสีหน้าจริงจัง “พี่นิวชอบแคทจริงๆเหรอคะ”
คำถามนี้เล่นเอาคนฟังแทบหงายหลัง เขาก็เป็นแค่ผู้ชายหน้าตาธรรมดา แถมก็ไม่ได้มีอะไรเด่น เขาก็ชอบพอกับแคทเพราะได้รู้จักกันในที่ทำงาน เห็นว่าเธอก็น่ารักดี แล้วยังไง
มันควรจะมีอะไรมากกว่านั้นอย่างนั้นหรือ
“เอ่อ...ครับ”
“เหรอคะ ชอบเพราะอะไรคะ” เธอเริ่มขยับตัวเข้ามาใกล้มากกว่าเมื่อกี้
“เอ่อ...เพราะว่า....เอ่อ...” เขาเริ่มติดอ่าง “น้องตุลย์ถามไปทำไมครับ”
“เปล่าหรอกค่ะ ตุลย์ก็แค่อยากรู้” เธอทำเป็นยิ้มน้อยๆก่อนจะทิ้งตัวกลับไปนั่งพิงพนักเหมือนเดิมและไม่ลืมจะมองมาที่เขาเป็นระยะๆ
ชายหนุ่มทั้งตื่นเต้นทั้งกระอักกระอ่วนใจอยู่ไม่ใช่น้อย เหตุใดเธอจะต้องตั้งคำถามแบบนี้กับเขา หรือคำทำนายของหมอดูเกิดจะแม่นขึ้นมา ที่บอกว่าเขาจะได้แฟนสวย หรือว่าเธอจะชอบเขา
ต้องใช่แน่ๆ สายตาแบบนั้น เธอต้องชอบเขาแล้วแน่ๆ
“มาแล้วค่ะ” เสียงใสที่คุ้นหูดังลอยมาด้านหลังและสังเกตได้จากรอยยิ้มเปื้อนหน้าของคนที่นั่งตรงข้าม เขาค่อยๆหันหลังกลับไปมอง แคทเดินยิ้มหน้าบานเข้ามาที่โต๊ะพลางบ่นกระปอดกระแปด
“ไม่เห็นมีอะไรเลยติดฟันเลยนี่นา”
“อ้าวเหรอ มันคงจะหลุดตอนแคทเดินออกไปมั้ง” ตุลย์ตอบหน้าตาเฉย
“อาหารมาแล้ว กินกันเถอะ หิวไม่ใช่เหรอ” เธอลุกขึ้นขยับเก้าอี้ให้เพื่อนเดินเข้าไปนั่งด้านใน
และไม่วายที่จะทิ้งสายตา และยิ้มมุมปากนิดๆมาทางชายหนุ่มคนตรงข้าม
___________________________________________________
continue Chapter 2
#1 By (^_^)/nana on 2008-06-08 01:05