Virgin Territory

11 ต.ค. 50 (วันพฤหัส)

ไอ้เด็กเวรนั่นเกิดแล้ว ชิ...ฉันไม่ไปเยี่ยมมันที่โรงพยาบาลหร้อก ใครอยากไปก็ไปเถอะ

พี่ตี๋เห่อลูกน่าดู ถึงกับเลิกงานปุ๊บ กลับบ้านปั๊บ ทั้งที่เมื่อก่อนไม่เห็นเคยเป็น แถมตอนพักเที่ยง ก็ยังซื้อกับข้าวไปฝากลูกเมียอีก เฮอะ คอยดูเถอะ ฉันจะดูว่าจะไปได้ซักกี่น้ำ

ฉันไม่สนหรอกคนพรรค์นั้น ไม่เห็นจะมีดีอะไรเลย ทุกวันนี้ฉันแฮ้ปปี้มาก กินข้าวกับพี่เอกทุกวัน บางวันเราก็ซื้อของในตลาดมากินกันทีห้องพักตอนเย็น ทำกับข้าวเล็กๆน้อยๆ ว้าย เหมือนคู่ข้าวใหม่ปลามันเลยเนอะ
ฉันชอบพี่เอกม้ากมาก พี่เอกก้อชอบฉัน ไหนใครบอกว่าเค้าไม่คิดจะคบฉันจริงจัง ฉันไม่เชื่อหร้อก ฉันทำให้เค้าได้ทุกอย่างที่เค้าต้องการ อยู่กับฉันเค้ามีความสุขสุดยอด คิดหรือว่าเค้าจะไปไหนพ้น
เราขาดกันไม่ได้จริงๆ โดยเฉพาะเรื่องนั้น...... เราเข้ากันได้ดีมาก ให้ตายเถอะ

แต่ช่วงหลังมานี้บางทีพี่เอกก็น่าเบื่อ ชอบแสดงท่าเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ทั้งที่ตัวเองไม่เคยพูดว่าฉันเป็นแฟนซะหน่อย พอฉันซื้อขนมมาฝากหนุ่ย ก็ชอบมองฉัน ทำสีหน้าไม่พอใจ กะอีแค่ฉันซื้อขนมมาตอบแทนที่หนุ่ยสอนฉันรีทัชรูปแค่เนี้ยะ ทำไมต้องโกรธด้วยก็ไม่รู้ เค้าบอกว่าให้เค้าสอนก็ได้ ก็ฉันอยากให้หนุ่ยสอนมากกว่านี่นา หนุ่ยทำงานเก่งกว่าพี่เอกเห็นๆ

ผู้ชายนี่บางทีก็ไร้สาระนะ

9 พ.ย. 50 (วันศุกร์)

ฉันเกลียดพวกขี้นินทา พวกนี้วันๆ ไม่ทำอะไร เอาแต่นินทาฉันอยู่ได้ กะอีแค่ฉันคบกับพี่เอก แล้วสนิทกับหนุ่ย แล้วก็ยังเรื่องพี่ตี๋ พวกนี้ก็นินทากันอยู่ได้ พวกหล่อนคงจะอิจฉา ที่ผู้ชายในบริษัทไม่แล ก็แน่สิ พวกหล่อนน่ะมันสวยแบบฉูดฉาด ไหนเลยจะสู้คนน่ารักอย่างฉันได้ เพราะคนน่ารักน่ะ มองได้นานไม่รู้เบื่อนี่นะ  ฮ่าๆๆๆ นี่ฉันพูดเรื่องจริงนะ ใครๆที่มาคบกับฉันก็บอกแบบนั้นทั้งนั้นแหละ

31 ธ.ค. 50 (วันอาทิตย์)

วันสิ้นปี

เมื่อวานไปปาร์ตี้กันที่ร้านวอร์มอัพ พี่แก้วเลี้ยง (บาร์เตอร์จากค่าโฆษณา ฟรีอีกตามเคย)

พี่เอกเมาเละตั้งแต่ยังไม่สองทุ่ม ฉันเบื่อจัง

ทั้งคืน ฉันคุยกับหนุ่ย หนุ่ยคุยสนุก ฉันเพลินมาก ตอนขากลับ ฉันก็เลยฝากพี่แก้วให้ไปส่งพี่เอกที่บ้านหน่อย พี่แก้วก็งงๆ ว่าทำไมไม่ให้พี่เอกมาค้างหอฉัน แต่พี่แก้วก็เมา ฉันก็เมา เลยไม่มีใครซักไซ้อะไรมากมาย
พอส่งสองคนนั้นไปแล้ว ฉันถามหนุ่ยว่าขับรถไหวไหม ไปส่งฉันหน่อย ฉันขี่มอเตอร์ไซค์ไม่ไหวแล้ว หนุ่ยก็ถามนะว่าทำไมฉันไม่ติดรถพี่แก้วไปตั้งแต่เมื่อกี้เพราะหนุ่ยเองก็ไม่ค่อยจะไหวเหมือนกัน ฉันบอกว่าฉันลืม
แต่สุดท้ายหนุ่ยก็ค่อยๆ ขี่รถมาส่งฉันที่ห้องจนได้
หนุ่ยมาส่งฉันถึงประตูห้อง ฉันชวนเข้ามา หนุ่ยก็ไม่เข้า ฉันเมา ก็เลยล้มลงตรงพื้น หนุ่ยต้องอุ้มฉันไปนอน แล้วเค้าก็ล้มลงมาทับฉัน เราเกือบจูบกัน แต่หนุ่ยก็รีบลุกออกไปเสียก่อน
ฉันเซ็งมากเลย ตอนนั้นนะ

8 ม.ค. 51 (วันอังคาร)

ไปทำงานตามปรกติ
ตอนเย็นพี่แก้วชวนไปกินเหล้ากันสี่คนอีก ฉันไม่ไป บอกไปว่าเป็นไมเกรน กินเหล้าไม่ได้ ปวดหัว

พี่เอกมาดูแลฉันถึงห้อง เอายาให้กิน
แต่สุดท้ายเราก็นอนด้วยกันอีก

พี่เอกคงรักฉันมาก ถึงได้มาดูแลดีขนาดนี้ เค้าบอกว่าไม่เคยเอาใจใครขนาดนี้ ฉันบอกไปว่า ฉันก็รักพี่เอกที่สุด ถึงฉันจะมีคนมายุ่งด้วยมากมาย แต่ฉันก็รักพี่เอกคนเดียว
ช่วยไมได้นี่นะ ที่ฉันจะมีคนมารักเยอะแยะมากมาย แต่ฉันเลือกแล้วว่าจะเป็นพี่เอกคนเดียวเท่านั้น
พี่เอกเคยมีแฟนมาก่อนหรือเปล่านะ? ฉันลืมข้อนี้ไปสนิทใจ
พี่แก้วก็ไม่เคยพูดถึง แต่ฉันไม่สนใจหรอก ถึงมีอยู่แล้ว ฉันก็จะอยู่ของฉันแบบนี้แหละ ในเมื่อเรารักกัน ใครจะห้ามได้ ถ้าเราเป็นคู่กัน ต่อให้พี่เค้าจะมีใครมาก่อน เค้าก็ต้องมาอยู่กับฉัน อย่างพี่ตี๋ หรือพี่ทิว พวกเค้าก็รักฉัน แต่เราเจอกันช้าไป ฉันไม่เคยคิดว่าผิดเลยที่รักคนมีเจ้าของ ฉันมีสิทธิ์ที่จะรัก จะมาก่อนมาหลังไม่สำคัญหรอก ฉันเชื่อที่เขาพูดทุกคำที่บอกว่ารักฉัน ฉันรู้ดีว่าไม่ว่าใครที่อยู่กับฉัน ก็มักจะรักฉันทุกคน อย่างหนุ่ย ถ้าฉันไม่เป็นแฟนของเพื่อน เราก็คงรักกันไปแล้ว ความรักของฉันช่างเจ็บปวดเสียนี่กะไร

ตอนนี้พี่เอกอาจจะเป็นคู่แท้ของฉันก็ได้ เราเกิดมาเพื่อกันและกันจริงๆ