Virgin Territory

นาฬิกาบอกเวลา 00.35 น.

ผมยังนอนลืมตา

ตู้เสื้อผ้าว่างเปล่า ไม่เหลือแม้แต่ไม้แขวน ว่างเปล่าราวกับว่ามันไม่เคยบรรจุเสื้อผ้ามากมายมาก่อน
ที่นอนยังยับยู่ยี่ เส้นผมยาว ดำ ร่วงหล่น ยังคงอยู่ครบ ทุกเส้น
โต๊ะเครื่องแป้งว่างเปล่า กระจกขุ่นมัว บ่งชี้ถึงอายุการใช้งานอันยาวนาน คราบฝุ่นแป้งฟุ้งกระจายยังมีให้เห็น ทิ้งคราบรอยความสะอาดเป็นรูปวงกลมต่างขนาด ขวดเครื่องสำอางที่เคยวางอยู่มาเนิ่นนาน เพิ่งจะถูกหยิบออกไป
ไม่มีอะไรเหลือ
แม้แต่รูปถ่าย
แม้แต่ข้าวของสักชิ้น ไม่เหลือ
ราวกับว่า เธอไม่เคยมีตัวตนบนโลกใบนี้
นอกจากเส้นผมยาว ดำ ของเธอ บนที่นอน ผมแทบอดคิดไม่ได้ว่าเธอเป็นเพียงความฝันของเมื่อคืน ฝันยาวนาน ที่เมื่อผมตื่นขึ้นมาแล้วก็พบว่า มันแตกสลายไป

“ฉันอยากให้เราระงับเรื่องแต่งงานกันไว้ก่อน”
เธอพูด ด้วยสีหน้าอึดอัดตอนเริ่ม แต่โล่งใจตอนท้าย
ตัวอย่างการ์ดแต่งงานในมือผมร่วงหล่น ไร้ซึ่งคำตอบใดๆ เราปล่อยให้ห้องทั้งห้องเงียบเชียบ กินเวลาหลายอึดใจ จนในที่สุด เธอเป็นฝ่ายพูดต่อ “ฉันจะกลับไปอยู่ที่บ้าน คิดว่าเราควรห่างกันซักพัก เผื่ออะไรๆ จะดีขึ้น”

แล้วเธอก็ไป ไปพร้อมกับข้าวของเครื่องใช้ของเธอทุกสิ่งอย่าง ไปพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอ ไปพร้อมกับฟองสบู่ที่อุดตันรูระบายน้ำพร้อมเส้นผมยาวของเธอ ไปพร้อมกับอาหารเย็นของผม ไปพร้อมกับเครื่องซักผ้า และไปพร้อมกับชีวิตอีกครึ่งหนึ่งของผม

บอกตามตรง ผมไม่รู้ว่า “อะไรๆ” มันจะดีขึ้นได้ยังไง แล้วไอ้ อะไรๆ ที่ว่า นี่มันคืออะไร เรามีปัญหาอะไรกัน ผมคิด....ไม่มี ผมตอบตัวเอง เธอเป็นคนรักที่ดี ผมเป็นคนรักที่ดี (อย่างน้อยที่สุดก็ในความคิดของผม) หลายขวบปีที่เราอยู่ด้วยกัน จวบจนจะแต่งงานกัน ผมได้ทำอะไรให้เธอต้องเสียใจหรือไม่....ผมไม่เคย

ผมพบเธอที่งานเลี้ยงของบริษัท เธอเป็นเพื่อนของแฟนของน้องของเพื่อน หลายชั้น กว่าเราจะรู้จักกัน ผมตกหลุมรักเธอแต่แรกเห็น ผมดำ ยาว ตรง ร่างสูงโปร่ง เรียวขาเล็ก เท้าสวย ตาโต และรอยยิ้มที่ทำให้โลกเปิด เธอบอกว่าเธอตกหลุมรักที่ผมเป็นคนสบายๆ คุยเก่ง เอาใจ และไม่เจ้าชู้

เธอทำงานอยู่ฝ่ายบัญชีให้บริษัท แต่ผมไม่เคยสังเกตเห็นเธอมาก่อน
ผมเป็นนักวาดการ์ตูนของบริษัท
งานอดิเรกของเธอคืออ่านหนังสือ ดูหนัง เลี้ยงหมา
งานอดิเรกของผมคือ ดื่มเหล้า ไปดูงานศิลปะ นอนหลับ เตะฟุตบอล และดูหนัง
เราจึงชอบไปดูหนังด้วยกัน

เธอชอบทานอาหารไทยที่ร้านอาหารดีๆ แต่ผมชอบทำกับข้าวกินเอง
เธอชอบดูหนังแอ๊คชั่นผจญภัย หนังแฟนตาซี
ผมชอบหนังรัก หนังการ์ตูน
เราสลับกันเลือกหนังที่ชอบ

“คุณทำให้ฉันมีความสุข” เธอบอก ตอบคำถามที่ว่า ทำไมเธอจึงเลือกผม ต่อทั้งที่มีผู้ชายมากหน้ามาให้เธอเลือก แน่นอน เธอไม่ใช่คนขี้ริ้ว ทั้งหน้าตา และคุณสมบัติ ผมเสียอีกจัดอยู่ในข่ายขี้ริ้ว คนไร้ราก อพยพ ต่างถิ่น ไม่มีใครอยู่เบื้องหลัง อยู่ตัวคนเดียวโดดๆ

“ฉันอยากอยู่กับคุณ” แล้วเธอก็ขนข้าวของของเธอเข้ามา มาพร้อมกับเสื้อผ้ากองมหึมา มาพร้อมกับรองเท้ากองพะเนิน มาพร้อมกับเส้นผมที่อุดตันรูระบายน้ำ มาพร้อมกับกฏที่ว่าต้องยกฝาชักโครกขึ้นก่อนฉี่ มาพร้อมกับกระดาษแปะว่า ให้บีบยาสีฟันจากก้นหลอด มาพร้อมกับเครื่องซักผ้า ตู้เย็น และวิทยุสเตอริโอ

ความรักของเราหวานชื่น เราวางแผนจะแต่งงานกัน ผมไปดูบ้านไว้สองสามที่ เราตกลงกันว่าจะกู้ร่วม ผ่อนคนละสามพันกว่าบาทต่อเดือน ผมเริ่มปั่นสเตทเมนท์ในธนาคาร ยื่นเรื่องขอกู้เงิน ผมทำเรื่องขอย้ายแผนกเพื่อเพิ่มเงินเดือน เธอเริ่มซื้อหนังสือคู่มือเลี้ยงลูก เราวางแผนจะมีลูกกันสองคน ชายหรือหญิงก็ได้

เราร่วมรักกันอาทิตย์ละสองครั้ง ยกเว้นกรณีที่เธอต้องการมากกว่านั้น
ผมมีความสุข ชนิดที่ไม่คิดว่าความสุขจะมีได้มากกว่านี้
เธอมีความสุข
ผมไม่เคยรู้สึก ไม่เคยคิดระแวง ไม่เคย

ผมมักใช้เวลาว่างอยู่กับการวาดการ์ตูน เธอมักอ่านหนังสือเงียบๆ
ตกเย็น ผมมักทำกับข้าวง่ายๆ กินที่ห้อง เราพอมีกระทะชุดเล็กกับหม้อต้ม และหม้อหุงข้าว เธอรบเร้าไปกินข้างนอกบ้าง บางครั้ง
เธอแต่งตัวสวยอยู่บ้าน ผมออกไปเตะฟุตบอลกับเพื่อน
วันหยุดผมไปดูงานศิลปะ เธออยู่ดูแลหมาที่ห้อง
แต่โดยมาก เราใช้เวลาอยู่ด้วยกัน ทุกวัน

เธอไม่ทำความสะอาดห้อง ผมยอมทำ เธอไม่ล้างห้องน้ำ ผมยอมทำ
เธอขอเป็นคนล้างจานแทนผม เพราะผมเป็นคนทำกับข้าว
เธอเป็นคนซักผ้า รีดผ้า แต่เธอก็แอบเอาไปส่งร้านซักรีดบ่อยครั้ง ด้วยเงินส่วนตัวของเธอ

เธอชอบดูละครช่อง 7 ผมชอบดูเกมส์โชว์ เราสลับกันดูทีวี
เธอชอบนอนมืดๆ แต่ผมชอบนอนเปิดไฟ
ผมขี้หนาว ต้องห่มผ้าหนา แต่เธอขี้ร้อน ต้องนอนเปิดแอร์
เธอชอบอาบน้ำเป็นคนแรก ในตอนที่ห้องน้ำยังแห้งอยู่ ผมต้องรอให้เธออาบก่อนทุกวัน
เธอใช้สบู่เหลว ผมใช้สบู่ก้อน แต่บางครั้งสบู่หมด ก็ยืมของเธอใช้

ก่อนเราจะตกลงแต่งงานกัน มีคนถามผมว่า ผมแน่ใจแล้วหรือ ที่จะหยุดที่คนนี้ คิดว่าจะคบกับคนนี้ไปได้ตลอดชีวิตรึเปล่า
ผมตอบโดยไม่ลังเล มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ใช่เธอ ไม่เลย มันเป็นไปไม่ได้ เราเข้ากันได้ดีทุกอย่าง

ผมไม่เคยมอง ว่าท่าทีของเธอเปลี่ยนไปแค่ไหน ระหว่างการเตรียมตัวแต่งงานของเรา
เธอไม่ค่อยตื่นตัวเท่าที่ควร ดูนิ่งเฉย ผมเพิ่งนึกออก เมื่อเธอไปเสียแล้ว

ตั้งแต่เธอขนข้าวของออกไป ผมยังนอนแน่นิ่งอยู่ที่เดิม นอกจากลุกไปเข้าห้องน้ำ ผมไม่ได้ไปไหน ไม่ได้กินอะไรแต่ไม่รู้สึกหิว เวลาล่วงเลยมาสองวันแล้ว ผมคาดเดาเอาจากการที่ฟ้าเปลี่ยนสีดำ แล้วก็วนมาเป็นสีฟ้า แล้วก็วนมาเป็นสีดำอีกครั้ง แต่ผมยังไม่อาจแม้แต่จะข่มตาหลับได้

ทุกอย่างในห้องดำเนินไปอย่างเป็นระบบ แบบแผน กิจวัตร
นาฬิกาหมุนครบรอบ นาฬิกาปลุกดังเวลาเดิม พระอาทิตย์ขึ้นที่เดิม ตกที่เดิม สุ้มเสียงของคนข้างห้องดังขึ้นและดับลงในเวลาเดิมๆ ทุกอย่างเป็นกิจวัตร คาดเดาได้
เหมือนความสัมพันธ์ของเรา

ดำเนินไปเป็นเส้นกราฟ แนวนอน
ผมไม่อยากยอมรับว่าเราเข้ากันไม่ได้... ทำไมเราจะเข้ากันไม่ได้ ในเมื่อเราอยู่ด้วยกันได้
นี่เป็นเรื่องที่ไม่เป็นวิทยาศาสตร์ ไม่ดำเนินไปตามหลักของเหตุและผลโดยสิ้นเชิง

ผมมั่นใจ ว่าเธอไม่ได้มีคนใหม่
ความคิดนี้เหมือนฉุดให้ผมผุดลุกขึ้นนั่ง
ผมกดโทรศัพท์ไปบ้านเธอ เหลือบดูนาฬิกา ตีสองกว่าๆ
เสียงแม่เธอรับสาย งัวเงีย ต่อว่า ที่ผมโทรมายามวิกาล
ผมพูดรัว ลิ้นพันกัน ขอสายเธอ
“ฮัลโหล...” เธอรับ น้ำเสียงราบเรียบ
“กลับมาอยู่ด้วยกันนะ” ผมพูด
“.....” ผมได้ยินแต่เสียงลมหายใจของตัวเอง ปลายสายเงียบเชียบราวกับผมกำลังโทรศัพท์ไปดินแดนอันไกลโพ้น สำหรับผม วินาทีหนึ่งช่างนานเนิ่น ราวกับชั่วโมง กว่าผมจะได้ยินเสียงเธอ
“เมื่อไหร่คุณจะเข้าใจและยอมรับได้เสียที ฉันอยากให้เราจากกันด้วยดี คุณอย่าโทรมาหาฉันอีกเลย มันไม่มีประโยชน์หรอก”

เธอวางสาย

ผมรู้สึกเสียงของเธอยังก้องอยู่ในหัว ราวกับเป็นการกระซิบข้างรูหู

ผมล้มลงบนที่นอนอีกครั้ง พลิกตัวไปหาหมอนอีกใบ ใบที่มีเส้นผมของเธอตกหล่นอยู่ คราวนี้เป็นครั้งแรก ที่ผมรับรู้ได้ด้วยตัวเองว่าทุกสิ่งไม่ใช่ความฝัน ด้วยความรู้สึกร้อนที่หัวตาและจากความร้อนของน้ำที่ไหลออกจากตาผมจริงๆ

__________________________________________________