ปรารถนาจากรักที่ด้านชา V
posted on 11 Sep 2008 21:56 by virginterritory in WhenLoveGetsStuckJessi Cotterill
“ฉันมันโง่เองจริง ๆ นั่นแหละ”
ฉันพูดพลางสะอื้นเมื่อมันก้าวเข้าห้องมา
“ที่ฉันพูดอะไรโง่
ๆ ออกไปว่าต้องการค้นหาตัวเอง ฉันเพียงแค่กลัว กลัวการถูกทิ้งน่ะ
ฉันเลยคิดว่าอยากจะเป็นฝ่ายเดินจากไปก่อน จะได้ไม่เจ็บปวดมากไง”
ฉันเดินเข้าไปกอดรอบเอวมัน “ยกโทษให้ฉันนะ”
มันเงียบไปนาน ไม่ได้กอดตอบฉัน
ฉันชักไม่แน่ใจแล้วสิว่าจะใช้ไม้นี้ได้ผลกับมัน
ฉันจึงกอดมันแน่นขึ้น
บีบน้ำตาสะอื้น “ยกโทษให้ฉันนะ
ฉันรู้แล้วว่าที่ผ่านมานายดีกับฉันขนาดไหน” มันยังคงเฉย
ฉันคิดว่าหากฉันอ้อนมันไม่สำเร็จ ฉันคงต้องตายอยู่ที่นี่แน่ ๆ ฉันฝืนใจย้ายมือมันลงมาสัมผัสที่้ต้นขาฉันแล้วจึงไล้จูบทีี่ซอกคอมัน
พร้อมกับกระซิบเบา
ๆ ว่า “นายรู้ไหม ฉันหนีไปไหนไม่พ้นหรอก
เพราะไม่มีใครให้ฉันได้ถึงใจเท่านายเลย จริง ๆ นะ”
“อือ...วันหลังอย่าพูดอะไรทำอะไรโง่ ๆ แบบนี้อีกก็แล้วกัน” มันว่า
แล้วฉันก็ป้อประโลมถึงความเด็ดความดีของมัน แม้มันจะทำท่าขึงขังอยู่บ้าง แต่สุดท้ายมันก็ตายใจและยอมไปส่งฉันกลับบ้านในที่สุด
ระหว่างทางที่ซ้อนมอเตอร์ไซด์มันมา ฉันคิดไปสะระตะ
ถ้าฉันไปแจ้งความ
จะเอาหลักฐานอะไร แล้วใครจะเชื่อฉันในเมื่อฉันนอนกับมันไปแล้ว
เรื่องที่จะให้ปรึกษากับแฟนยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย
ฉันคิดไม่ออกจริง ๆ นี่ฉันคงต้องตกเป็นเหยื่อของมันไปจนกว่ามันจะเบื่อแล้วไล่ฉันไปจากชีวิตมันกระมัง
“ทำไมเงียบไปล่ะ?”
“เอ่อ...”
ฉันสะดุ้งกับคำถามของมัน มันไม่เคยถามอะไรฉันแบบนี้ จริง ๆ
แล้วเราไม่ค่อยคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันด้วยซ้ำ ตามปกติที่เจอกัน
ตัวเราก็จะเบียดติดกันทันที พอเสร็จแล้วก็เหนื่อย และก็หลับสักตื่น
แล้วมันก็มาส่งฉันสักร้อยเมตรก่อนถึงบ้าน อาจมีการนัดแนะวันเวลาที่จะเจอกันอีกครั้ง
แต่ไม่มีคำถามในทำนอง ทำไมเงียบไปล่ะ อย่างนี้หรอก
“ไม่มีอะไร...แค่คิดอะไรเพลิน ๆ น่ะ” ฉันตอบเลี่ยง ๆ ไป
“วันนี้ให้ฉันไปส่งเธอถึงบ้านเลยนะ”
มันจะมาไม้ไหน “ทำไมล่ะ ส่งที่เดิมก่อนถึงบ้านก็ดีแล้วนี่”
“ฉันอยากรู้จักพ่อแม่เธอ ฉันว่าเราน่าจะไปกันได้ไกลกว่านี้”
พระเจ้าช่วย!!! นี่มันพูดอะไรออกมา
ไอ้ถ่อยนี่อยากจะจริงจังกับฉันขึ้นมาหรือ
“อย่าดีกว่ามั้ง
เอาไว้วันหลังมั้ย พ่อแม่ฉันชอบถามนู้นถามนี่นะ
เอาไว้เราไปเตี้ยมคำตอบกันก่อนดีกว่า”
“ฉันว่าวันนี้เถอะ เพราะฉันแต่งตัวเรียบร้อย เพิ่งตัดผมมาด้วย”
...มันใส่กางเกงยีนส์กับเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวบาง
เห็นรอยสักที่ยาวตั้งแต่ต้นแขนถึงข้อมืออยู่รำไร
และมันก็เพิ่งไปตัดผมเกรียนทรงเด็กมัธยม
เผยรอยสัก XXX ที่ท้ายทอย
...ใช่สิ...แบบนี่่ล่ะที่มันคิดว่าเรียบร้อย
“ฉันว่าอย่า....”
แล้วเสียงฉันก็ถูกกลบด้วยเสียงคำรามของมอเตอร์ไซด์
ที่มันบึ่งไปจนถึงประตูหน้าบ้านฉันพอดิบพอดี
ไม่รู้ว่าโชคช่วยหรือความซวยกันแน่ที่มีโน๊ตแปะไว้หน้าบ้านว่า
พ่อกับแม่ไปช่วยงานศพ
จะกลับค่ำ ๆ โชคดีก็คือพ่อแม่ฉันก็ไ่ม่ต้องเจอหน้ามัน แต่...
“อ้าว ไม่มีใครอยู่บ้านเหรอ งั้นขอเข้าไปดูในบ้านหน่อยสิ” มันดันทุรังจะเข้าไปในบ้านฉันให้ได้
“เข้าไปทำไม พ่อแม่ไม่อยู่ วันหลังค่อยมาใหม่ จะได้มาคุยกับพ่อแม่ด้วยไง”
“เธอจะหวงอะไรนักหนา
ให้ฉันเข้าไปดูหน่อย ฉันอยากรู้ว่าเธออยู่ยังไง
จะได้รู้จักเธอมากขึ้นด้วย”
นี่มันอะไรกันนักหนา ฉันจะซวยไปถึงไหน
มันอยากรู้จักฉันมากขึ้นเหรอ
ท่าทางฉันจะดิ้นไม่หลุดแล้วสิ
ฉันล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเพื่อหยิบเอากุญแจบ้าน
พลันนิ้วก็ไปควานเจอสร้อยเส้นนั้น ฉันนึกขยะแขยงไอ้ผู้ชายคนนี้ขึ้นมาอีกทันที
และนี่ฉันกำลังจะเปิดบ้านให้มันเข้ามาอีก
ฉันเกลียดมัน แต่ยิ่งกว่านั้น...ยิ่งกว่านั้น
ฉันเกลียดตัวเอง