Virgin Territory

เสือ (ชาย 29 ปี 3  วัน)

วันนี้เลิกกับบุ๋ม ไม่เข้าใจว่าอะไรกะนักกะหนา แค่เราไม่ค่อยได้คุยกัน

บุ๋มหาว่าเอาแต่ใจ เป็นพวกเรียกร้องบ้าอำนาจ ไม่ฟังเหตุผล 

ก็เสือกปากหมาพูดออกไป “คนเป็นแฟนกันนี่หว่า ถ้าไม่อยู่ใกล้กัน ไม่เจอหน้ากัน จะเป็นแฟนกันทำไม”

บุ๋มตอบกลับ “เราเลิกกันเหอะ” แล้วก็วางหูไป ประโยคนี้ยังก้องอยู่ในหัว

เหงา ขังตัวเองอยู่ในห้องมาสองวัน

แดกแต่มาม่าไปเช้าวันจันทร์ แต่เสือกแดกไม่ลง กินได้สองคำ

วาดรูป วาดรูป วาดรูป

เผื่อการขยับมือจะช่วยให้รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

จะข่มตาหลับก็ลำบาก

ทั้งที่ไม่มีแดกกาแฟไปสักแก้ว

วนเวียนอยู่กับคำถามเดิม แล้วเหลืออะไร

งานไม่มีทำ ตั้งแต่ลาออกจากพี่ติ๋ม ก็เพราะมัวแต่มั่นใจห่าอะไร จะทำบริษัทเอง

ลูกค้ามีบ้างไม่มีบ้าง เดือนชนเดือน ไอ้โบ้ก็มาถอนหุ้น ว่าจะกลับไปช่วยพ่อมันทำบริษัทต่อ

จำใจ ต้องทำสิ่งที่ไม่อยากจะทำที่สุดในชีวิต

ขายร้านมินิมาร์ทของแม่ให้ป้าประภัสเจ้าของหอ เจ๊แกตื้อมาตลอดตั้งแต่แม่ตาย

แม่

ไม่มีโอกาสได้ลาแม่ ลูกอาภัพ ไม่ได้ลาทั้งพ่อ ทั้งแม่

ไปแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว วันนี้ก็สิ้นเดือน ถ้าแม่ยังอยู่ คงนั่งไม่ติด ลุ้นหวย

จำได้วันสุดท้ายที่เจอกัน แม่แทบไม่สนใจเสือเลย แม่มัวแต่เลือกเลข

บอกว่าจะเอารางวัลที่หนึ่งให้ได้ โทรถามคนโน่นคนนี่

หลังจากนั้นเสือไม่ได้กลับอยุธยาอีกเลย

ก็มีเมื่อเดือนกุมภาไปทำงาน แต่ไม่ได้แวะไปหา แม่ว่าแม่ไปทอดกฐิน

หลังจากแม่เสีย

เสือไม่เหลืออะไรแล้ว

สิ่งเดียวที่ทำให้เสือมีแรงลุกขึ้นจากเตียงคืองาน

งานที่เสือรัก รักเสียจนมันเป็นชีวิต

เป็นลมหายใจ และเสือก็หายใจเข้าออกเป็นงานทุกวินาที

บริษัทที่เสือตั้งใจอย่างที่สุดกับไอ้โบ้

มันไม่เหลืออะไรแล้ว

มันเหลือแต่เสือ ที่นั่งจมกับความพินาศของมัน

กับลมหายใจที่แผ่วเบาลงทุกที

เสือเหนื่อย เสือล้าแม่

แม่ช่วยประคองกอดเสือได้ไหม

กอดเสือเหมือนตอนเด็กๆ วันที่เสือหกล้ม แล้วแม่บอกเสือเบาๆ ว่า “ไม่เจ็บ ไม่ร้องลูก”

โทรศัพท์ดัง

เชอรรี่โทรมามิสคอลเป็นครั้งที่สิบสี่ คงกะให้โทรกลับ

เป็นอะไรของเขา บอกเลิกกันแล้ว ไม่ได้คิดอะไรด้วย สนุกด้วยกันเฉยๆ

ข้อความเข้า “แม่เชอรี่อยากคุยด้วย” รู้แต่ว่า เชอรี่ไม่ค่อยสบายหลังจากที่เราเลิกกัน

วันนั้นยุ่งมาก แต่ก็ดันโทรมาบอกว่าต้องคุยกันให้รู้เรื่องให้ได้ บอกว่าสำคัญมาก

แต่ยังไม่นัดซะที เพราะมัวแต่คุยธุระเรื่องเลออฟพนักงานที่บริษัท

ตื้อมากๆ อย่างนี้ น่าเบื่อ ไม่ชอบเลย จะไม่โทรกลับ

หมดแล้ว หมดทุกอย่าง

หมดแรง หมดกำลังแม้แต่จะลุกขึ้นไปหาอะไรกิน หรือแม้กระทั่งอาบน้ำ

ไม่ต้องการเจอใคร ไม่ต้องการทำอะไรเพื่อใคร เพื่ออะไรอีก

หนัก มันหนักเหลือเกิน

แม้แต่มือที่กำลังกดปากกาลงบนกระดาษแผ่นนี้

ราวกับไร้เรี่ยวแรง ล้าเหลือเกิน หมดกำลังจะสู้แล้ว

.... เมื่อไรหัวใจจะหยุดเต้น

พ่อ

เสือคิดถึงพ่อ เสือจำพ่อไม่ได้

เสืออยากเจอพ่อ กอดพ่อไว้ให้แน่น

เสือไม่อยากโดดเดี่ยว อยู่บนโลกที่อ้างว้างใบนี้อีกต่อไป

มันหนาว เยือกเย็น ผู้คนเย็นชา

ความเศร้าที่หาสาเหตุไม่ได้กำลังเกาะกินหัวใจอย่างช้าๆ

เหมือนสีน้ำสีดำ ที่ถูกหยดลงบนสีขาว

ทีละหยด ทีละหยด

ในรูปใบนั้นที่เหลืองกรัง วันที่พ่ออุ้มเสือออกจากโรงพยาบาล

เสือนอนอุ่นใจอยู่ในอ้อมแขนของพ่อ

เด็กชายกับใบหน้าเล็กๆ คนนั้น  ดูจะไม่ยินดียินร้าย กับโลกภายนอกอ้อมแขนของผู้เป็นพ่อ

โลกที่พร้อมจะทำร้ายเขา ย่ำยีเขา ปฏิบัติต่อเขาราวกับเป็นสิ่งไร้ชีวิต

มีค่าเพียงฝุ่นละอองที่พัดผ่าน แม้เพียงตกลง ณ ที่ใด มีอันต้องถูกปัดเป่าออกไปอย่างไร้ศักดิ์ศรีและทิศทาง

พ่อยิ้มให้กล้อง ผ่านแว่นสายตาคู่นั้น

พ่อปิติกับลูกชายคนแรก และคนเดียวของพ่อ

ไอ้เสือของพ่อ

..... เสือจะไปหาพ่อแล้วนะ

จิตประสาปริ่ม

-------------------------------------------จบบริบูรณ์ สมบูรณ์ พูนศักดิ์-------------------------------------------------------