ภาพลวง Chapter 3

posted on 06 Oct 2008 10:13 by virginterritory in AMirageofTrueLove

Chapter 2
...............................................................................

ระหว่างทางจากร้านอาหารไปสปอร์ตคลับ ใช้เวลาประมาณ 20 นาที ที่นี่หัวเมือง รถไม่ติด เธอเฝ้าบอกกับตัวเอง แต่ใจก็เต้นไม่เป็นส่ำ ถ้าช้าไปแม้สักนาทีเดียว อีกฝ่ายอาจอารมณ์ขุ่นมัวและส่งผลร้ายบานปลายได้ ใครๆ ก็รู้ว่าพี่อ๊อดเป็นคนใจดี ใจกว้างเป็นแม่น้ำ ถึงขนาดพาเธอและพ่อแม่พี่น้องไปเที่ยวมาเก๊ายกบ้านก็ทำมาแล้ว ซื้อรถให้เธอก็ซื้อแล้ว ผ่อนคอนโดให้ก็แล้ว เธออยากได้อะไรก็ได้ ไม่เคยขัด ขอแค่อย่างเดียว
อย่าทำให้พี่อ๊อดขัดใจ

ระหว่างเธอกับแอ้ม ถือว่าเป็นเด็กจากครอบครัวระดับไม่ร่ำรวยเหมือนกัน ถ้าหยงเป็นคนระดับบน นุจรีเป็นคนระดับกลาง เธอกับแอ้มก็อยู่ต่ำกว่าระดับกลางนิดหน่อย สองคนแรกเกิดมาไม่ต้องดิ้นรนอะไร ส่วนเธอโชคดีว่าสวย ใช้สังขารเป็นอาวุธ แต่กรณีของแอ้ม ต้องใช้ความสามารถและความทะเยอทะยานของตัวเองเพียวๆ มดคิดว่าตัวเองโชคดี ที่เรียนจบมาทำงานไปไม่เท่าไหร่ ก็ได้เจอกับพี่อ๊อด ที่เป็นเพื่อนของเจ้านายที่บริษัทเก่า ใครๆ นินทาหาว่ามดอยากรวยทางลัด แต่ถ้าเลือกได้ ใครบ้างจะไม่ทำแบบเธอ เธอทำอะไรเสียหาย พี่อ๊อดยังไม่มีเมีย เธอไม่ได้เป็นเมียน้อยใคร แล้วเธอผิดอะไรที่เลือกความสบาย

แม้บางทีพี่อ๊อดจะเจ้าอารมณ์ ขี้หึง ขี้โมโห เจ้าชู้ มีผู้หญิงหลายคน แต่คนที่เค้าเอาออกหน้าออกตาว่าเป็นแฟน ก็มีแต่เธอคนเดียว ถึงที่บ้านพี่อ๊อดจะไม่ยอมรับ หาว่าเธอมาเกาะลูกชายเค้ากิน แต่เธอรู้ตัวเธอเองดีที่สุดว่าเธอกำลังทำอะไร ในเมื่อพี่อ๊อดบอกว่าไม่ต้องสนใจเสียงนกเสียงกา เธอก็เลือกที่จะไม่สน

หรือต่อให้เธอจะโกรธแค่ไหน คิดอยากจะเลิกแค่ไหน แต่ถ้าพี่อ๊อดมาง้อ ด้วยข้าวของ นาฬิกา แหวนเพชร เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า คอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊ค หรืออะไรต่อมิอะไร เธอก็ใจอ่อนทุกทีไป

ต่อให้บางทีพี่อ๊อดจะชอบใช้กำลัง วางอำนาจ ทำร้ายร่างกายและจิตใจ จนเธอต้องหอบเอาสภาพบอบช้ำกลับบ้านไปซบอกพ่อแม่อยู่บ่อยๆ แต่ทั้งพ่อและแม่ก็จะบอกว่า ทนๆ ไปเถอะนะ เพราะจะได้อยู่ดีกินดี สบายขนาดนี้ หาไม่ได้อีกแล้วนะ พ่อแม่ก็เลี้ยงไม่ไหวหรอกนะ ลูกเรียนจบแล้วก็ต้องทำงานหาเลี้ยงตัวเอง แต่ถ้าให้เธอออกไปทำงานหาเงินเอง อย่างมากสุดก็คงได้เงินเดือนแค่แบบนุจรี หรืออาจจะน้อยกว่าด้วยซ้ำเพราะเธอไม่ได้เก่งเท่า แล้วมันจะไปพอใช้ได้ยังไง

ถ้าเธอยังอยากอยู่สุขสบาย ไม่ว่าพี่อ๊อดจะเป็นยังไง เธอก็ต้องรับเค้าให้ได้

เธอเหยียบเบรคตรงที่จอดรถแทบจะทันที ก่อนลนลานวิ่งเข้าไปในส่วนคลับเฮาส์ พี่อ๊อดนั่งไขว่ห้างสูบบุหรี่รออยู่แล้ว นั่งกับผู้หญิงหน้าแฉล้มอีกคน มดรู้สึกตัวโกรธจนใจเต้น แต่เมื่อเดินไปถึง เธอทำได้เพียงยิ้มหวาน

พี่อ๊อดรอนานไหมคะ มดรีบมาเลยนะคะ ขอโทษทีนะคะ พอดีมดต้องแวะส่งเพื่อนระหว่างทาง เธอรู้ดีว่าไม่ควรโกหก แต่เธอก็ไม่อยากตกเป็นจำเลย ให้เขาโมโห
ชายหนุ่มร่างใหญ่ ผิวสีเข้ม ผมหยักศกตัดสั้นค่อนข้างเถิกไปทางด้านหลัง ใบหน้าเหลี่ยม โหนกแก้มนูนสูง จมูกบานและใหญ่ ไว้หนวดเคราหรอมแหรมเหนือปากและบริเวณคาง หันหน้ามาตามเสียง ใบหน้าของเขาไม่ยี่หระกับสายตาของเธอที่มองตวัดไปทางหญิงสาวอีกคน เขาลุกขึ้นยืน กล่าวอำลาเล็กน้อยกับหญิงสาวคนที่นั่งอยู่ก่อน ก่อนจะลุกออกไป

ใครคะ เธอถาม พยายามทำเสียงให้ดูเหมือนไม่คิดอะไร
ไม่รู้ เห็นเค้าอยู่คนเดียวเลยไปนั่งคุยด้วย มดอยากมาช้าเองทำไมล่ะ เขาพูดพลางหยิบบุหรี่อีกมวนขึ้นมาจุด ก่อนยื่นมือมาขอกุญแจรถจากเธอ ซึ่งหญิงสาวก็รู้หน้าที่ หยิบกุญแจส่งให้ก่อนอ้อมไปขึ้นรถด้านข้างคนขับ
ทีหลังอย่าให้พี่ต้องรออีกนะ ไม่งั้นก็ไม่ต้องไปเจอมันละ เพื่อนอะไรนี่ มาดูพี่เล่นเทนนิสดีกว่า
ค่ะ เธอพูดโดยไม่เงยหน้า ก่อนจะเปิดกระเป๋า หยิบแป้งพัฟยี่ห้อ Givenchy ขึ้นมาตบแป้งซับเหงื่อ ตามด้วยลิปสติกสีชมพูนู้ดของ Cle de Peau Beauty ราวกับจะให้ความขุ่นมัวของจิตใจถูกกลบไว้ใต้เครื่องสำอางราคาแพง

...........................................................................

เธอไม่ได้รักพี่บอย ใครๆ ก็รู้
แต่ไม่มีใครสนใจจะฟัง

ป๊า ม้า บอกว่าพี่บอยเป็นคนดี อากง อาม่า อาโก อาเจ๊ก อากู๋ อากิ๋ม อาอี๊ อาเตี๋ย อาแปะ อาซิ่ม บอกว่าเสี่ยโสภณ พ่อพี่บอย
อีเป็นคนดี
บ้านเค้าก็ไม่ใช่คนจีนแบบหัวโบราณ ออกจะสมัยใหม่ น้องสาวพี่บอยก็เป็นรุ่นน้องที่คณะ เธอก็รู้จักดี น้องบิ๋มตอนนี้ไปเรียนจิวเวลรี่ดีไซน์ที่เมืองนอก กลับมาก็จะมาดูโรงงานของที่บ้าน พี่ชายพี่บอยชื่อพี่เบิร์ด เป็นหมออยู่ที่โรงพยาบาลประจำจังหวัด แต่เปิดคลินิกอยู่ในตัวเมือง พี่บอยก็เป็นสถาปนิก เงินเดือนก็เยอะ หน้าตาก็ดี นิสัยก็ดี


ติดอยู่เรื่องเดียว

หยงไม่ไดรักพี่บอยนะม้า หยงไม่อยากแต่งงาน
เธอแทบจะพร่ำบอกแม่ทุกครั้งที่กลับมาที่บ้าน แล้วโดนพูดวกไปเรื่องเมื่อไหร่จะแต่งงานเสมอๆ
อาหยง ลื้อเป็นลูกสาวคนเดียวของป๊า ป๊าก็ห่วง อยากให้ได้คนดีๆ อาเฮียลื้อก็แต่งงานมีเมียมีลูกวิ่งเต็มบ้านหมดแล้ว เมื่อไหร่ลื้อจะแต่ง ไอ่งานนี่เหนื่อยก็เหนื่อย ทำทำไม ให้บอยอีหาเลี้ยงก็ได้ บ้านเราก็รวย ไม่ได้ลำบากอะไร ลาออกซะเถอะ อย่าเอาเรื่องงานมาอ้างกับม้าเลย ม้าขี้เกียจฟัง

เธอโดนจับหมั้นตั้งแต่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราว โชคดีรึเปล่าก็ไม่รู้ที่หยงเป็นคนที่ยังไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตน เธอชอบทำกิจกรรมของมหาวิทยาลัย แต่ไม่เคยผูกสมัครรักใคร่กับใครเป็นตัวเป็นตน ส่วนมากก็แค่เพื่อนคุย มีความรู้สึกดีๆ ให้กัน เท่านั้นก็จบ อาจเพราะเธอไม่อยากมีปัญหากับทางบ้าน อาจเพราะเธอรู้อยู่แล้วว่าเจ้าบ่าวในอนาคตของเธอคือใคร และแม้เธอจะพร่ำบอกกับคนในครอบครัวว่าเธอไม่ได้รักผู้ชายแค่ไหน แต่เสียงของเธอก็ดูเหมือนจะไร้คนฟัง

หยงอิจฉานุจรีมาตลอด นุจรีบ้านไม่ได้รวยเท่าเธอก็จริงอยู่ พ่อแม่แค่ทำงานรัฐวิสาหกิจ แต่สมัยเรียนนั้นนุจรีเป็นคนร่าเริง และมีอิสระ ทำอะไรได้อย่างที่ใจต้องการมากที่สุด แอ้มกับมดแม้จะมีอิสระ แต่ก็ติดปัญหาสภาพคล่องทางการเงิน ต้องปากกัดตีนถีบ ส่วนเธอแม้จะร่ำรวยมีรถรับส่ง แต่ก็ขาดอิสระ เธอจึงชอบทำกิจกรรม เพื่อหาเหตุไปให้พ้นจากที่บ้าน แม้แต่การเป็นแอร์โอสเตสก็เหมือนกัน

นุจรีโชคดีมีคนที่รักเธอ และเธอก็รักเขา อานนท์เป็นผู้ชายที่ดีที่สุดเท่าที่เธอจะเคยเห็นมา แม้ทั้งสองคนไม่ใช่คู่ที่สวยหล่อชนิดที่ใครจะต้องมองตาค้าง แต่ก็อยู่ห่างจากคำว่าขี้เหร่ ฐานะทางบ้านของอานนท์แม้จะไม่ร่ำรวยอู้ฟู่เหมือนพี่บอย แต่ก็มีพ่อแม่คอยสนับสนุน ตั้งแต่คบกันมา นอกจากเรื่องผิดใจกันเล็กน้อย หยงก็ไม่เคยจะเห็นว่านุจรีกับอานนท์จะมีปัญหากัน ฝ่ายชายไม่เคยนอกใจ ไม่เคยไม่ให้เกียรติ อาจจะธรรมดา จืดชืดไปบ้าง แต่ก็มั่นคงต่อจิตใจ

ส่วนเธอ ไปๆ มาๆ เดือนหนึ่งๆ ได้เจอพี่บอยอย่างมากสักครั้งหรือสองครั้ง เพราะถ้าว่างจากตารางบินแค่วันสองวัน หยงก็ไม่ได้กลับมาที่บ้าน แต่จะอยู่ที่กรุงเทพ นานๆ ถึงจะได้กลับมาสักที ส่วนพี่บอย ก็ยุ่งกับงาน และไปๆมาๆ ระหว่างไทยกับสิงคโปร์เพื่อติดต่อลูกค้า แทบไม่ค่อยได้เจอกัน

หลายคนบอกว่า พี่บอยมีผู้หญิงหลายคน ควงไปควงมาระหว่างเวลาที่หยงไม่อยู่ แต่หยงไม่สนใจเท่าไหร่ หนึ่ง เธอไม่ได้แคร์พี่บอยอะไรมากมาย สอง เวลาเธอมา พี่บอยก็ให้เกียรติเธอตามสมควร รู้ว่าใครควรพาออกงาน ใครควรพาขึ้นเตียง

แต่ลึกๆ หยงก็หวังว่า เธอจะได้เจอคนที่เธอรักจริงๆ หรือแม้แต่อย่างน้อย หากวาระแห่งการแต่งงานมาถึง ก็ขอให้เธอรู้สึกรักพี่บอยขึ้นมาบ้างสักนิดก็ยังดี

......................................................................................................
continue Chapter final

Comment

Comment:

Tweet